2018-06-04

Jesteśmy gotowi na RODO! Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych.

Od 25 maja 2018 r. obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE ("RODO").

Kto jest administratorem danych osobowych?

Administratorem danych podanych przez użytkownika jest YOURS Panasiuk sp.k. z siedzibą w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej 10 lok. 8, 00-511 Warszawa, wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000465801, posiadająca numer NIP 701-038-45-37.

Jak się z nami skontaktować, żeby uzyskać więcej informacji o przetwarzaniu Twoich danych osobowych?

Z administratorem danych podanych przez Użytkownika na platformie można się skontaktować poprzez adres email yours@yoursfamilyoffice.pl.

Jaki jest cel i podstawa prawna przetwarzania Twoich danych osobowych?

Podstawą prawną przetwarzania Twoich danych osobowych jest udzielona przez Ciebie zgoda.

Twoje dane mogą być wykorzystane przez YOURS w celu:

1. Przesyłania newslettera kancelarii oraz innych informacji wskazujących na nowe regulacje prawno-podatkowe wpływające na sytuację polskich inwestorów i przedsiębiorców.

2. Informowania o szkoleniach, konferencjach, seminariach.

3. Przekazywania informacji na tematy związane z działalnością̨ prawniczą, społeczną i gospodarczą, które mogą być przydatne w funkcjonowaniu przedsiębiorstw, mogących stanowić Klientów kancelarii.

Czy musisz podać nam swoje dane osobowe?

Podanie danych osobowych jest dobrowolne, jednak niezbędne do realizacji wyżej wskazanych celów.

Jak długo przechowujemy Twoje dane osobowe?

Twoje dane osobowe będą przechowywane nie dłużej niż do momentu wycofania przez Ciebie zgody.

Jakie masz uprawnienia w zakresie przetwarzanych danych?

Przysługuje Ci prawo dostępu do Twoich danych oraz prawo żądania ich sprostowania, ich usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania. Na Twój wniosek administrator dostarczy Ci kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu, przy czym za wszelkie kolejne kopie, o które się zwrócisz administrator może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych.

Przysługuje Tobie również prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego zajmującego się ochroną danych osobowych.

W celu skorzystania z powyższych praw skontaktuj się z administratorem danych. Dane kontaktowe wskazane są wyżej.

Kto może być odbiorcą Twoich danych?

Nie udostępniamy żadnym podmiotom zewnętrznym Twoich danych na użytek własny – jedynie do celów związanych z działalnością kancelarii. Twoje dane osobowe udostępniamy tylko tym podmiotom, które muszą mieć do nich dostęp, abyśmy mogli zagwarantować ich bezpieczeństwo oraz należytą jakość naszej oferty. W takim wypadku dane przetwarzane są na podstawie umowy z administratorem i wyłącznie z polecenia administratora. Wszyscy partnerzy YOURS, którzy przetwarzają dane osobowe naszych użytkowników zapewniają bezpieczeństwo danych i wypełniają wszystkie obowiązki w zakresie ochrony danych osobowych. Dane mogą być przekazywane podmiotom przetwarzającym dane osobowe na zlecenie administratora, będą to upoważnieni pracownicy i współpracownicy administratora, oraz zleceniobiorcy świadczący na rzecz administratora usługi zarządcze, księgowe, marketingowe, IT.

Jeżeli chcesz zapoznać się z naszą zaktualizowaną Polityką Ochrony Prywatności skontaktuj się z administratorem na podany powyżej adres.

2016-11-15

Jednolity podatek – wielka niewiadoma

Pomimo głośnych zapowiedzi w mediach w poprzednich tygodniach, rząd nie przesądza obecnie, że jednolity podatek zostanie wprowadzony, kiedy to nastąpi i w jakim kształcie. Jeszcze niedawno, min. Henryk Kowalczyk i inni przedstawiciele rządu wskazywali w radiu i prasie, że sprawa jest przesądzona i w połowie listopada zostaną udostępnione konkretne założenia do ustawy a sama zmiana wejdzie w życie od 2018 roku.

Tymczasem, z wypowiedzi p. Premier Beaty Szydło dla TVP Info wynika, że ostateczne decyzje co do jednolitego podatku wcale nie zapadły. Przyszłość tego projektu pozostaje więc całkowitą niewiadomą.

Premier wskazała, że zamierzeniem rządu jest podwyższenie kwoty wolnej od podatku, co wynika z zobowiązania nałożonego przez  Trybunał Konstytucyjny.  Jak dodała, rząd chciałby też spróbować innego rozwiązania polegającego na tym, żeby wprowadzić podatki "proste i sprawiedliwe", co ma polegać na tym, że podatek będzie  rzeczywiście progresywny i że ci, którzy mają niskie dochody, nie będą płacić relatywnie wyższych podatków niż te osoby, które mają wyższe dochody.

Premier podkreśliła, że rząd nie zamierza podnosić podatków, lecz niwelować różnice w opodatkowaniu.. Rząd pracuje obecnie nad jednolitą daniną i do końca roku ogłosi decyzję, czy ten podatek jednolity zostanie wprowadzony, czy też nie. Decyzja w tej sprawie zapadnie "w najbliższych dniach", a Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów kierowany przez wicepremiera Mateusza Morawieckiego oraz minister Henryk Kowalczyk dokonują ostatecznych i końcowych analiz oraz wyliczeń.  Dopiero te analizy pokażą, czy ten podatek wprowadzić.

Jak podkreśliła, budując projekt jednolitej daniny, rząd musi zadbać o to, żeby "nie odbiła się ona na przedsiębiorcach, żeby przedsiębiorcy nie odczuli tutaj jakichś dodatkowych obciążeń". Czy oznacza to rezygnację ze zniesienia podatku liniowego dla przedsiębiorców, oraz czym miałby on zostać zastąpiony – nie wiadomo.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy

2016-11-15

Pozytywne zmiany w projekcie ustawy, mającej wprowadzić opodatkowanie funduszy inwestycyjnych

W dniu dzisiejszym, na stronie sejmowej pojawiła się propozycja Komisji Finansów Publicznych zmiany projektu ustawy zmieniającej, mającej wprowadzić opodatkowanie funduszy inwestycyjnych (o pierwotnym projekcie możecie Państwo przeczytać w poprzednim newsletterze).

Zgodnie z propozycją, fundusze inwestycyjne otwarte oraz zagraniczne instytucje wspólnego inwestowania typu otwartego utrzymać by miały podmiotowe zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Z kolei dochody (przychody) funduszy inwestycyjnych zamkniętych oraz zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego objęte zostałyby zwolnieniem przedmiotowym z opodatkowania podatkiem dochodowym z pewnymi wyjątkami.

Wyjątki te dotyczyłyby dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez te instytucje od podmiotów polskich oraz zagranicznych, które są transparentne podatkowo (to znaczy  podmiotów które nie są podatnikami podatku dochodowego, a podatnikami podatku od uzyskiwanych przez nie dochodów (przychodów) pozostają wspólnicy/uczestnicy tych podmiotów). Dochody (przychody) pochodzące od tego typu podmiotów podlegałyby opodatkowaniu po stronie tych instytucji.

Typowym przykładem może być tutaj struktura, w której pod funduszem inwestycyjnym znajdowała się transparentna podatkowo luksemburska SCSP (Société en Commandite Spéciale), która z kolei pozostawała wspólnikiem transparentnej podatkowo polskiej spółki osobowej. Rezultatem działania takiej struktury był, dzięki podmiotowemu zwolnieniu funduszu z opodatkowania podatkiem dochodowym, brak opodatkowania (dochodów) przychodów z działalności każdego z podmiotów strukturze.

Należy dodać, że opodatkowanie dotyczyłoby w zasadzie wszelkich wypłat z powyżej wskazanych podmiotów, jak np. dochodów (przychodów) z udziałów w zyskach oraz odsetek od zysków z tych podmiotów, odsetek od pożyczek do i innych zobowiązań tych podmiotów, darowizn uzyskanych od tych podmiotów, odsetek od papierów wartościowych emitowanych przez te podmioty, a także z tytułu zbycia papierów wartościowych lub udziałów w tych podmiotach.

Jednocześnie z powyższego wynika, że  działalność inwestycyjna (zbywanie papierów wartościowych oraz udziałów spółek kapitałowych, zbywanie nieruchomości, otrzymywanie dywidend itp.) powyższych instytucji (funduszy inwestycyjnych zamkniętych oraz zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego) pozostanie zwolniona z opodatkowania. Instytucje te nie powinny również podlegać reżimowi CFC.

Dla celów skorzystania przez zagraniczne instytucje wspólnego inwestowania typu otwartego oraz zamkniętego z powyższego zwolnienia konieczne będzie aby: (i) pomiędzy RP a krajem, w którym siedzibę posiadała będzie ta instytucja, istniała umowa na podstawie której polskie organy będą mogły uzyskać o niej informacje, (ii) instytucja przedstawiła certyfikat swojej rezydencji oraz oświadczenie, że jest ona ostatecznym beneficjentem otrzymywanych środków oraz, że spełnia warunki określone w ustawie (co w wielu przypadkach wydaje się mało możliwe do uzyskania).

W propozycji pozostawiono przepis, zgodnie z którym przychodem dla funduszy inwestycyjnych  nie będą dokonane wkłady do tego funduszu (pieniężne czy niepieniężne) w zamian za jednostki uczestnictwa lub certyfikaty, a jednocześnie nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodów kwoty wypłacone przez fundusz inwestycyjny jego uczestnikom (z tytułu odkupu jednostek uczestnictwa itp.).

Powyższa propozycja wydaje się być stosunkowo rozsądną, pozwalającą wciąż na prowadzenie działalności stricte inwestycyjnej.

O dalszych losach projektu będziemy Państwa informować.

Monika Baran, radca prawny 

2016-11-03

Planowane opodatkowanie funduszy inwestycyjnych podatkiem dochodowym

W poniedziałek (31 października 2016) pojawił się na sejmowej stronie, zaproponowany przez grupę posłów PIS projekt ustawy o zmianie  ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Projekt”), zakładający wprowadzenie opodatkowania podatkiem dochodowym funduszy inwestycyjnych oraz instytucji wspólnego inwestowania z siedzibą poza RP.

Zgodnie z Projektem, wskazane instytucje miałyby utracić podmiotowe zwolnienie z podatku dochodowego na rzecz zwolnienia przedmiotowego, które przysługiwałoby jednak wyłącznie instytucjom mającym charakter otwarty, nie posiadającym cech instytucji zamkniętych (np. funduszom inwestycyjnym otwartym), po spełnieniu określonych warunków.

Zwolnienie to dotyczyłoby wyłącznie przychodów uzyskiwanych z odsetek, dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, zbycia wierzytelności, walut, udziałów (akcji) i innych papierów wartościowych, w tym pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z nich wynikających – czyli działalności inwestycyjnej, odbywającej się pod taką instytucją typu otwartego (np. funduszem inwestycyjnym otwartym). Dodać należy, że brak jest informacji o objęciu takich funduszy regulacją o opodatkowaniu dochodów z zagranicznych spółek kontrolowanych (CFC), jednak brzmienie przepisów wskazuje na brak wyłączenia z opodatkowania tego typu dochodów po stronie tych instytucji (co pozbawiłoby sensu inwestowania w zagraniczne spółki przez te podmioty).

Zwolnienie powyższe, w przypadku instytucji wspólnego inwestowania z siedzibą poza RP znajduje zastosowanie o ile istniała będzie umowa pomiędzy RP a krajem, w którym siedzibę posiadała będzie ta instytucja, na podstawie której polskie organy będą mogły uzyskać o niej informacje . Dodatkowo dla skorzystania ze zwolnienia potrzebny będzie certyfikat rezydencji tych instytucji oraz jej oświadczenie, że jest ona ostatecznym beneficjentem otrzymywanych środków oraz, że spełnia warunki określone w ustawie (co w wielu przypadkach wydaje się mało możliwe do uzyskania).

Jednocześnie Projekt wprowadza pełne opodatkowanie funduszy inwestycyjnych zamkniętych oraz instytucji wspólnego inwestowania z siedzibą poza RP typu zamkniętego – można powiedzieć, że sprowadza to wskazane podmioty do roli holdingowych spółek kapitałowych, zajmujących się inwestowaniem (aczkolwiek pod znakiem zapytania stać może możliwość korzystania przez te instytucje ze zwolnień, z których korzystają przykładowo powiązane ze sobą spółki kapitałowe).

Pojawił się w Projekcie również przepis, zgodnie z którym przychodem dla funduszy inwestycyjnych  nie będą dokonane wkłady do tego funduszu (pieniężne czy niepieniężne) w zamian za jednostki uczestnictwa lub certyfikaty, a jednocześnie nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodów kwoty wypłacone przez fundusz inwestycyjny jego uczestnikom (z tytułu odkupu jednostek uczestnictwa itp.). Mamy więc tutaj analogię do spółek kapitałowych, dla których nie stanowią przychodu wkłady na kapitały, z kolei kosztem nie jest wypłacona dywidenda.

Zaproponowane zmiany miałyby zacząć obowiązywać, zgodnie z założeniem od 1 stycznia 2017 r.

Będziemy oczywiście informować Państwa na bieżąco o losach tego kontrowersyjnego Projektu.

dr Anna Maria Panasiuk, adwokat

Monika Baran, radca prawny

2016-10-12

Rewolucja w PIT - pierwsze doniesienia o planach zmian

Według ostatnich doniesień prasowych i medialnych wypowiedzi członków ekipy rządowej, trwają obecnie intensywne prace nad przygotowaniem projektu istotnych zmian w systemie opodatkowania osób fizycznych.

Najistotniejszą zapowiadaną zmianą jest tzw. jednolity podatek, tzn. zamiast odrębnych składek na ZUS, NFZ oraz PIT zostanie prowadzony jeden łączny podatek. Kwota wolna ma wzrosnąć do 8000 zł, ale tylko dla najmniej zarabiających. Wraz ze wzrostem dochodów kwota wolna by malała. Nie są jeszcze znane szczegóły tego mechanizmu.

Za to „najbogatsi” (za takich ekipa rządząca uważa osoby zarabiające powyżej 120 tys. PLN rocznie) będą płacić podatki wyższe od obecnych. Nowy system, wg zapowiedzi, ma być obojętny dla budżetu, ale też rządzący wskazują, że chcieliby „zmniejszyć obciążenia dla prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą”.

Zasadniczym celem, według projektodawców, ma być „uproszczenie systemu podatkowego i zlikwidowanie degresywności”, czyli sytuacji, w której faktyczne obciążenie podatkowe maleje wraz ze wzrostem dochodów. Docelowo Ministerstwo Finansów przejmie rozliczenia i będzie obliczać poszczególne składowe daniny i przekazywać je do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Narodowego Funduszu Zdrowia.

Pierwszy krok już został uczyniony, gdyż Sejm w dniu 6 października 2016 roku przyjął ustawę, która pozwoli na wymianę danych między ZUS-em a urzędami skarbowymi.

Brak również na razie szczegółów w zakresie tego, czy i jak wzrosną lub zostaną zróżnicowane progi podatkowe. Z zapowiedzi min. Henryka Kowalczyka, który kieruje zespołem prowadzącym prace nad reformą podatkową wynika, że może zostać wprowadzonych 5 lub nawet więcej progów  podatkowych. Najniższy próg podatkowy będzie zdecydowanie wyższy niż 10%. (pojawia się wskazanie 19,5%). Skala podatkowa ma mieć rozpiętość do 39,5-40%.

Zmiany nie będą korzystne dla osób, które zarabiają powyżej 100-120 tys. zł rocznie (wg min. Kowalczyka to są właśnie „osoby najbogatsze”). Według propozycji PiS zapłacą oni wyższe podatki, niż płacą obecnie. Będzie to związane przede wszystkim ze zmianami dotyczącymi obowiązującego limitu wysokości odprowadzanych składek emerytalnych. Obecnie przepisy ustalają maksymalną roczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowne w wymiarze trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy. Osoby, które osiągną ten limit, przestają płacić składki. W 2016 roku kwota ta wynosi 121 650 zł.

Po zmianach ma być inaczej - formalnie limit składek ZUS pozostanie, ale po jego osiągnięciu kwota ta będzie zwiększać część PIT nowego podatku. - Przez obecny limit składki emerytalnej spada obciążenie podatkowe dla najlepiej zarabiających. Wg zamierzeń rządu ta degresywność ma zostać zlikwidowana.

Wprowadzenie jednolitej stawki podatku ma spowodować zmianę dotyczącą dostępu do lekarza. Likwidacja formalnej składki na NFZ zniesie wymóg ubezpieczenie zdrowotnego podczas wizyty w przychodni czy szpitalu.

Min. Kowalczyk zapytany o to, czy liniowy podatek CIT zostanie zlikwidowany, odpowiedział, że "o tym dyskutujemy, jak to zrobić". Dodał, że jest zwolennikiem stawki liniowej. Kształt obciążeń dla przedsiębiorców jest więc na chwile obecną niewiadomą. Z drugiej strony z jego wypowiedzi wynika, że jednolity podatek ma jednak prowadzić do likwidacji podatku liniowego.  W wywiadzie dla PAP wskazał bowiem, że „nie ma powodu, by prezes spółki zarabiający milion rocznie płacił 19 proc., a ktoś zarabiający wielokrotnie mniej - 60 proc. Jest decyzja polityczna, by nie było takiego uprzywilejowania najbogatszych”.

Na razie nie zostały przedstawione żadne bliższe szczegóły, ani jakikolwiek, nawet wstępny projekt. Premier zapowiedziała jego przedstawienie za ok. 3-4 tygodnie (do połowy listopada). Rząd chciałby, aby zmiany zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2018 roku, ale jak zastrzega min. Kowalczyk, jest to „najwcześniejsza data jego wdrożenia”.

Będziemy z uwagą śledzić informacje oraz ewentualne przedstawione projekty i na bieżąco informować o kształcie planowanych zmian i postępie prac.

Dla tych z Państwa, którzy już teraz planują reorganizację swoich przychodów z uwzględnieniem niższych obciążeń podatkowych dostępnych w innych krajach Europy, najbliższe miesiące mogą stanowić przełomowy moment na podjęcie decyzji i wdrożenie planowanych zmian.

Pragniemy poinformować Państwa, że Yours Sp. z o.o. w ramach swojej działalności Family Office pomaga swoim klientom np.: w procesach związanych ze zmianą rezydencji podatkowej.

W przypadku jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-10-10

Bankowy Fundusz Gwarancyjny w nowej roli

9 października 2016 roku wchodzą w życie przepisy ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (BFG), systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wdrażające, ze znacznym opóźnieniem, przepisy unijne w tym postanowienia tzw. Dyrektywy BRR (Bank Recovery and Resolution Directive) 

Obecne uprawnienia organów nadzorczych, które mogą być zastosowane w odniesieniu do instytucji, są mocno ograniczone i nie odpowiadają potrzebom. Postępowania naprawcze i likwidacyjne banków, które toczą się obecnie uznano za zbyt czasochłonne, a przepisy mające zastosowanie (ogólne dot. spółek) – za niedostatecznie dostosowane do specyfiki tego obszaru działalności i nie dość efektywne. Stąd regulacja Dyrektywy i obecna jej implementacja do systemu krajowego.

Z uwagi na rozwój spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych (SKOK) w ostatnich latach i faktyczne zbliżenie zakresu i rozmiaru ich działalności do banków, mają one podobnie jak banki i firmy inwestycyjne zostać objęte zakresem ustawy. 

Do najistotniejszych rozwiązań zawartych w nowej ustawie należą powierzenie Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu (BFG) roli organu przymusowej restrukturyzacji, nałożenie na BFG obowiązku tworzenia planów przymusowej restrukturyzacji, oceny ich wykonalności oraz uprawnień do wydawania zaleceń instytucjom finansowym, objętym zakresem podmiotowym regulacji w zakresie usunięcia stwierdzonych przeszkód dla skutecznej realizacji postępowania przymusowej restrukturyzacji, nadanie mu uprawnienia do dokonywania umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, do wydawania decyzji w przedmiocie wszczęcia postępowania przymusowej restrukturyzacji oraz prowadzenia postępowania, w tym utworzenia podmiotu zarządzającego aktywami oraz instytucji pomostowej, na zawieszania w postępowaniu przymusowej restrukturyzacji działalności banku lub kasy bądź możliwości prowadzenia działalności maklerskiej przez firmę inwestycyjną oraz nakładania na podmioty objęte zakresem podmiotowym regulacji obowiązku utrzymywania odpowiedniego poziomu zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji. 

Ustawa wprowadza szczegółowe przepisy regulujące zasady stosowania narzędzi tzw. przymusowej restrukturyzacji, w tym przejęcia przedsiębiorstwa, instytucji pomostowej, umorzenia lub konwersji zobowiązań lub wydzielenia praw majątkowych, a także m. in. zasady zasad prowadzenia postępowania przymusowej restrukturyzacji podmiotów prowadzących działalność transgraniczną i zasad współpracy BFG z innymi podmiotami w tym zakresie. 

Ustawodawca stawia na model tzw. wczesnej interwencji i ograniczenie zewnętrznej pomocy finansowej do minimum (rezygnację z możliwości udzielania przez Fundusz pomocy ze środków funduszu stabilizacyjnego): W szczególności, aby ograniczyć pokusę nadużyć oraz zakłócenia konkurencji pomiędzy bankami i państwami członkowskimi na jednolitym rynku, pomoc ma zostać ograniczyć do niezbędnego minimum, a beneficjent pomocy powinien wnieść odpowiedni wkład własny w koszty restrukturyzacji. Wkład własny banku i właścicieli jego kapitału w restrukturyzację powinien być możliwie największy. 

Przymusowa restrukturyzacja 

Decyzje BFG w zakresie postępowania przymusowej restrukturyzacji będą ostateczne i podlegają natychmiastowemu wykonaniu, co ma zapewnia skuteczność i szybkość podejmowanych działań. Do decyzji tych będzie stosowane pewne minimum procedury administracyjnej, umożliwiające załatwienie sprawy, jednak ogólne przepisy proceduralne zostaną zastosowane z istotnymi modyfikacjami wynikającymi ze specyfiki decyzji z zakresu postępowania przymusowej restrukturyzacji lub nie znajdą w ogóle zastosowania.

Fundusz nie będzie ponosić odpowiedzialności za skutki wyboru instrumentów postępowania przymusowej restrukturyzacji, chyba że można mu przypisać winę. Należy wskazać, że podejmowane przez Fundusz działania muszą odpowiadać konstytucyjnej zasadzie proporcjonalności oraz zmierzać do maksymalizacji stopy odzysku z postępowania, co powoduje, że wybór konkretnego instrumentu nie będzie arbitralny. Przewidziano też dalsze ograniczenie odpowiedzialności Funduszu za skutki wyboru instrumentów postępowania przymusowej restrukturyzacji, poprzez wskazanie, że jego odpowiedzialność z tego tytułu w każdym wypadku jest ograniczona do wysokości rzeczywistej szkody.

W ramach uzyskanych uprawnień restrukturyzacyjnych BFG będzie mógł dokonać transferu działalności do zdrowego podmiotu lub instytucji pomostowej. BFG uzyska także uprawnienia do dokonywania umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych. Fundusz będzie mógł dokonać umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych bez podejmowania decyzji o rozpoczęciu postępowania przymusowej restrukturyzacji albo po podjęciu takiej decyzji wraz z co najmniej jednym instrumentem przymusowej restrukturyzacji.

Gwarancje wg nowych zasad

Dotychczasowe limity gwarancji depozytów zostaną utrzymane. W przypadku spełnienia warunku gwarancji wobec podmiotu objętego systemem gwarantowania, deponentowi przysługuje uprawnienie w stosunku do Funduszu o wypłatę (,,środki objęte ochroną gwarancyjną”), przy uwzględnieniu tych limitów (zasadniczo 100.000 EUR). W nowej ustawie określono środki, niepodlegające ochronie, tj. wskazano środki gromadzone na tzw. ,,rachunkach martwych” (niezależnie od tego, czy uległy one rozwiązaniu czy też nie), tj. w sytuacji, gdy przez odpowiednio długi czas nie dokonano żadnej transakcji z udziałem środków znajdujących się na rachunku, środki o kwocie niższej niż kwota kosztów administracyjnych związanych z potencjalną wypłatą oraz pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych oraz środki pieniężne otrzymane w zamian za pieniądz elektroniczny, o których mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy.

W ślad za Dyrektywą wskazano podwyższone poziomy gwarancji deponenta będącego osobą fizyczną, w zakresie środków pochodzących z niektórych transakcji związanych z nieruchomościami, określonymi sytuacjami życiowymi deponenta lub spełniającymi określone cele społeczne. Istotną zmianą wobec dotychczas obowiązujących przepisów dotyczących wypłaty środków gwarantowanych jest skrócenie terminu wypłaty, co stanowiło jedną z kluczowych kwestii podlegających harmonizacji w dyrektywie w sprawie systemów gwarancji depozytów. Został on skrócony z 20 do 7 dni roboczych.

Bail-in

Najistotniejsze z perspektywy szeregowego depozytariusza mogą się okazać przepisy odnoszące się do instrumentu umorzenia lub konwersji długu (ang. bail-in tool) wynikające z art. 43 i n. BRRD, które zostały implementowane w rozdziale 17 działu V Ustawy.

Skuteczny mechanizm postępowania przymusowej restrukturyzacji powinien ograniczać prawdopodobieństwo wykorzystania środków publicznych w przypadku zagrożenia upadłością podmiotów z rynku finansowego. Jednocześnie zakres działań możliwych do podjęcia przez właściwy organ powinien umożliwiać przeprowadzenie skutecznego postępowania przymusowej restrukturyzacji w odniesieniu do każdego podmiotu objętego zakresem podmiotowym regulacji, w sposób niezagrażający stabilności finansowej, niezależnie od tego, jak duży jest dany podmiot i złożona jest jego struktura organizacyjna. Celem tego instrumentu jest dokapitalizowanie podmiotu w postępowaniu przymusowej restrukturyzacji bądź podmiotu przejmującego działalność podmiotu w restrukturyzacji w sposób gwarantujący obciążenie kosztami postępowania właścicieli i wierzycieli podmiotu w restrukturyzacji poprzez umorzenie lub konwersję instrumentów dłużnych.

Fundusz może zastosować umorzenie lub konwersję zobowiązań w celu pokrycia strat i odbudowy kapitałów podmiotu w restrukturyzacji jedynie w przypadku, gdy po zastosowaniu tego instrumentu podmiot ten będzie spełniał warunki prowadzenia działalności, oraz – po uwzględnieniu działań określonych w programie restrukturyzacji – z racjonalnym prawdopodobieństwem odzyska długoterminową stabilność finansową. 

Jeśli Fundusz zamierza dokonać umorzenia lub konwersji zobowiązań, powinien określić wielkość strat do pokrycia poprzez umorzenie oraz kwotę koniecznego dokapitalizowania podmiotu w restrukturyzacji, podmiotu pomostowego bądź podmiotu zarządzającego aktywami w drodze konwersji na podstawie wyceny aktywów i zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji dokonywanej zgodnie ustawą.

Przed zastosowaniem instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań Fundusz podejmuje decyzję o pokryciu strat podmiotu w restrukturyzacji za okres bieżący i okresy poprzednie. Celem takiego zapisu jest zapewnienie, że w pierwszej kolejności na pokrycie strat zostaną wykorzystane fundusze własne w szczególności kapitały zapasowe i rezerwowe.

Zakłada się  wydanie wierzycielom, których wierzytelności podlegają konwersji, praw udziałowych nowej emisji. Jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania przymusowej restrukturyzacji jest przy tym zapewnienie, że wierzyciele podmiotu w restrukturyzacji nie poniosą strat wyższych niż w przypadku likwidacji prowadzonej w ramach standardowej procedury upadłościowej (ang. no creditor worse off principle). W związku z powyższym wyłączeniem z zakresu przedmiotowego instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań podlegają środki gwarantowane i te zobowiązania, które są chronione w postępowaniu upadłościowym – w szczególności wierzytelności zabezpieczone (zgodnie z ust. 2 do wartości przedmiotu zabezpieczenia), środki powierzone bądź zobowiązania wynikające ze stosunku pracy. Drugą grupę stanowią zobowiązania, których konwersja mogłaby negatywnie wpłynąć na funkcjonowanie rynków finansowych, obejmujące zobowiązania krótkoterminowe wobec instytucji finansowych oraz wynikające z uczestnictwa w systemach płatności lub systemach rozrachunku. Ostatnią kategorią objętą wyłączeniem są zobowiązania wobec wierzycieli wynikające z dostawy towarów i usług, które mają istotne znaczenie dla bieżącej działalności podmiotu w restrukturyzacji. Poddanie tej kategorii zobowiązań umorzeniu lub konwersji mogłoby istotnie ograniczać szanse zapewnienia kontynuacji dostaw lub problemy ze znalezieniem dostawców dla podmiotu w restrukturyzacji, a tym samym jego funkcjonowanie.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

Publikacja: TaxFin.pl 10-10.2016 >>>

2016-10-04

Prosta Spółka Akcyjna

Prace nad koncepcją Prostej Spółki Akcyjnej wchodzą w nową fazę. Minister Rozwoju powołał we wrześniu „zespół do opracowania rekomendacji w zakresie projektu przepisów regulujących prostą spółkę akcyjną”.

Ten nowy typ spółki kapitałowej ma umożliwiać przede wszystkim:

  • łatwe założenie spółki (w tym poprzez rejestrację elektroniczną),
  • minimalne wymogi kapitałowe dla założycieli i możliwość elastycznego kształtowania struktury majątkowej spółki,
  • zapewnienie możliwości łatwych i różnorodnych form inwestycji w przedsięwzięcie (w tym finansowania crowdfundingowego tzn. poprzez dużą liczbę drobnych, jednorazowych wpłat dokonywanych przez osoby zainteresowane projektem),
  • możliwość łatwego ułożenia relacji między założycielami i inwestorami przy zmniejszeniu ryzyka narzucania założycielom warunków umów inwestorskich czy uregulowanie rozwiązań ułatwiających inwestycje,
  • możliwie szybką i nieskomplikowaną likwidację spółki.

Powyższe cechy mają w założeniu autorów koncepcji ułatwić podejmowanie działalności gospodarczej wszystkim tym, którzy opierają swój pomysł na wiedzy, posiadają umiejętności do jego doskonalenia, a poszukują wsparcia finansowego do jego realizacji.

W skład zespołu powołanego przez Ministra weszło wielu wybitnych znawców tematyki prawa spółek m.in.:

  • prof. dr hab. Adam Opalski
  • prof. UJ dr hab. Krzysztof Oplustil
  • dr hab. Arkadiusz Radwan
  • prof. dr hab. Stanisław Sołtysiński
  • prof. dr hab. Andrzej Szumański

Andrzej Sałamacha, radca prawny, doradca restrukturyzacyjny Yours Panasiuk

2016-10-04

Ceny transferowe w 2017

Już tylko 3 miesiące zostały do „Godziny Zero” w zakresie nowych obowiązków podatników w odniesieniu do dokumentacji cen transferowych. Nowe przepisy, uchwalone pod koniec 2015 roku i wchodzące w życie od 1 stycznia 2017 roku, przynoszą bardzo istotne zmiany odnośnie do dotychczasowego podejścia zarówno do zakresu podmiotowego obowiązku, jak i merytorycznej zawartości dokumentacji. Poniżej podsumowujemy i przypominamy najistotniejsze czekające podatników zmiany.

Od 1 stycznia 2017 istotnej zmianie ulegnie pojęcie podmiotów powiązanych, tzn. za podmioty powiązane od nowego roku uznawane będą tylko takie podmioty, których udział w kapitale innego podmiotu nie będzie mniejszy niż 25 proc. (dotychczas powiązanie powodowało zaangażowanie na poziomie  5 proc. Przepisy o powiązaniach osobowych, rodzinnych itp. dotyczące podmiotów krajowych pozostaną bez zmian. Obowiązkiem dokumentacyjnym objęte będą transakcje oraz inne zdarzenia ujęte w danym roku podatkowym w księgach rachunkowych, mające istotny wpływ na wysokość dochodu (straty) podatnika.

Dotychczas dokumentacje musiał sporządzać każdy podatnik, niezależnie od skali prowadzonej działalności jeśli tylko posiadał określone zaangażowanie w innym podmiocie a wartość transakcji przekroczyła ustawowe progi. Od 1 stycznia 2017 r. zostanie to zróżnicowane, tzn. obowiązki dokumentacyjne będą zależały od wielkości danego podatnika. Najmniejsi podatnicy, których przychody lub koszty, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, nie przekroczyły w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartości 2 mln euro, nie będą co do zasady w ogóle musieli przygotowywać dokumentacji. Każdorazowe przekroczenie progu 2 mln euro przychodów lub kosztów w danym roku podatkowym spowoduje konieczność sporządzania dokumentacji cen transferowych przez co najmniej 2 kolejne lata podatkowe. Podatnicy rozpoczynający działalność i dokonujący w danym roku podatkowym transakcji lub innych zdarzeń mających istotny wpływ na wysokość ich dochodu (straty), będą zobowiązani sporządzać dokumentację cen transferowych od miesiąca następującego po miesiącu, w którym przychody albo koszty przekroczyły równowartość 2 mln euro.

Wyjątek dotyczy transakcji z podmiotami z tzw. rajów podatkowych. Jeśli taka transakcja przekroczy wartość 20 tys. EUR, to niezależnie od tego czy będzie ona dokonywana z podmiotem powiązanym, czy też niezależnym i niezależnie od skali działalności podatnika (czyli obowiązek obejmie także podatnikach o przychodach/ kosztach poniżej ww. 2 mln Euro), dokumentacja będzie musiała zostać przygotowana.

Ze wspomniana już skalą działalności podatnika (mierzona poziomem przychodów i kosztów) będzie się wiązało dalsze zróżnicowanie obowiązków w zakresie dokumentacji cen transferowych. Podatnik przekraczający obroty 2 mln Euro będzie zobowiązany do sporządzania dokumentacji podstawowej, lokalnej (tzw. local file). Wartość progów powodujących obowiązek udokumentowania danej transakcji będzie uzależniony od skali działalności podatnika. Minimalny próg to równowartość 50 000 euro (podstawowy próg istotności transakcji), a jego wartość będzie rosła wraz ze wzrostem przychodów podatnika. Przykładowo u podatnika o przychodach od 2 do 20 mln Euro, początkowy próg będzie wzrastać o 5000 euro za każdy 1 mln euro przychodu osiągnięty ponad 2 mln Euro.

Podstawowa dokumentacja będzie musiała zawierać określone elementy, tzn. opis transakcji wskazując jej rodzaj i przedmiot, a także dane finansowe dotyczące transakcji, w tym przepływy pieniężne, dane identyfikujące podmioty powiązane dokonujące tych transakcji lub ujmujące te zdarzenia, opis przebiegu tych transakcji lub innych zdarzeń, w tym funkcji wykonywanych przez podatnika i podmioty z nimi powiązane, angażowanych przez nich aktywów bilansowych i pozabilansowych, kapitału ludzkiego oraz ponoszonych ryzyk oraz wskazanie metody i sposobu kalkulacji dochodu (straty) podatnika wraz z uzasadnieniem ich wyboru, w tym algorytmu kalkulacji rozliczeń dotyczących tych transakcji lub innych zdarzeń oraz sposobu wyliczenia wartości rozliczeń wpływających na dochód (stratę) podatnika. Trzeba tez będzie załączyć umowy oraz porozumienie w sprawie podatku dochodowego dotyczącego dokumentowanej transakcji, jeśli takie zostało zawarte z zagranicznymi władzami podatkowymi

Jeżeli przychody podatnika przekroczą 10 mln EURO w dokumentacji będzie się ponadto musiała znaleźć analiza danych porównawczych (benchmarking study/ analysis), wykazująca, że stosowane ceny (marże, poziom zysków) są ustalone na poziomie rynkowym, czyli takim, jaki zaakceptowałyby podmioty niepowiązane (analiza powinna być oparta o dane z rynku polskiego. Dopiero przy braku danych lokalnych, podatnicy będą mogli się posiłkować analizami zagranicznymi. Każdorazowo należy wskazać źródło danych). Od 2017 r. analiza powinna być aktualizowana co najmniej co 3 lata lub częściej, jeśli zajdą istotne zmiany warunków ekonomicznych transakcji (zdarzenia).

W odniesieniu do podatników, którzy przekroczą pułap 20 mln Euro przychodów/ kosztów konieczne będzie dodatkowo sporządzanie raz w roku informacji na temat grupy, w której działa podmiot (tzw. dokumentacja grupowa – master file). Wymagane będzie przedstawienie opisu struktury prawnej, właścicielskiej, zarządczej i geograficznej grupy podmiotów powiązanych, jak również grupowej polityki cen transferowych (m.in. usług świadczonych w grupie, prac badawczo-rozwojowych, finansowania działalności). Będą ją musiała posiadać zarówno spółka dominująca jak i podmioty zależne.

W ramach wprowadzonych zmian już od 2016 roku funkcjonuje też nowa deklaracja CIT-CBC. Duże podmioty działające w grupach i przekraczające poziom przychodów/ kosztów 20 mln Euro będą musiały raportować w nim o wysokości dochodów i zapłaconego podatku oraz miejscach prowadzenia działalności przez ich zagraniczne zakłady oraz spółki zależne. Od 2017 ponadto wszyscy podatnicy, których przychody lub  koszty przekroczyły w roku podatkowym równowartość 10 mln euro, będą musieli dołączyć do swojego zeznania podatkowego sprawozdanie w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi lub innych zdarzeń zachodzących pomiędzy nimi lub w związku z którymi zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów z rajów podatkowych (tzw. country-by-country reporting).

Jak dotychczas, na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej będzie musiała być przekazana w ciągu 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Od 2017 r. organy podatkowe lub kontrolne będą mogły zażądać dokumentacji do transakcji lub innych zdarzeń, których wartość nie będzie przekraczała ustawowych limitów. W takim wypadku podatnik będzie musiał przygotować

dokumentację i przedłożyć ją w ciągu 30 dni od doręczenia żądania. Ponadto podatnicy będą zobowiązani składać oświadczenia o sporządzeniu kompletnej dokumentacji podatkowej. Będą to musieli zrobić do dnia, w którym upływa termin złożenia zeznania podatkowego. W praktyce może to oznaczać konieczność sporządzenia dokumentacji w ciągu 3 miesięcy po zakończeniu roku podatkowego – dotychczas przepisy nie wskazywały terminów wykonania obowiązku dokumentacyjnego, istotne było terminowe przedłożenie dokumentacji na żądanie organu w przypadku kontroli. Od 2017 roku członek zarządu podmiotu krajowego będzie zobowiązany do podpisania i dołączenia do zeznania podatkowego oświadczenia o sporządzeniu dokumentacji w sposób kompletny i w ustawowym terminie.

Zwracamy uwagę, że ceny transferowe zostały w ub. roku wskazane przez Ministerstwo finansów w Krajowym Planie Działań Administracji Podatkowej na 2016r.  jako jeden z najistotniejszych obszarów kontrolnych. Do tego planowane jest wprowadzenie istotnych zmian w zakresie administracji i kontroli podatkowej i skarbowej. Stąd wskazane jest odpowiednie przygotowanie się do nadchodzących zmian. Służymy Państwu w tym zakresie pełnym wsparciem.

2016-10-04

I Ty możesz zostać akcjonariuszem banku?

9 października 2016 roku wejdą w życie przepisy ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (BFG), systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wdrażające, ze znacznym opóźnieniem, przepisy unijne w tym postanowienia tzw. Dyrektywy BRR (Bank Recovery and Resolution Directive)

Nowe przepisy mają służyć przede wszystkim uporządkowaniu i dostosowaniu zasad restrukturyzacji do potrzeb i specyfiki tego obszaru działalności oraz – w ostateczności – likwidacji podmiotów bankowych, firm inwestycyjnych lub kas spółdzielczych, w przypadku ich niewypłacalności.

Najistotniejsze z perspektywy szeregowego depozytariusza mogą się okazać przepisy odnoszące się do instrumentu umorzenia lub konwersji długu (ang. bail-in tool) wynikające z art. 43 i n. BRRD, które zostały implementowane w rozdziale 17 działu V Ustawy.

Skuteczny mechanizm postępowania przymusowej restrukturyzacji powinien ograniczać prawdopodobieństwo wykorzystania środków publicznych w przypadku zagrożenia upadłością podmiotów z rynku finansowego. Jednocześnie zakres działań możliwych do podjęcia przez właściwy organ powinien umożliwiać przeprowadzenie skutecznego postępowania przymusowej restrukturyzacji w odniesieniu do każdego podmiotu objętego zakresem podmiotowym regulacji, w sposób niezagrażający stabilności finansowej, niezależnie od tego, jak duży jest dany podmiot i złożona jest jego struktura organizacyjna. Celem tego instrumentu jest dokapitalizowanie podmiotu w postępowaniu przymusowej restrukturyzacji bądź podmiotu przejmującego działalność podmiotu w restrukturyzacji w sposób gwarantujący obciążenie kosztami postępowania właścicieli i wierzycieli podmiotu w restrukturyzacji poprzez umorzenie lub konwersję instrumentów dłużnych.

BFG może zastosować umorzenie lub konwersję zobowiązań w celu pokrycia strat i odbudowy kapitałów podmiotu w restrukturyzacji jedynie w przypadku, gdy po zastosowaniu tego instrumentu podmiot ten będzie spełniał warunki prowadzenia działalności, oraz – po uwzględnieniu działań określonych w programie restrukturyzacji – z racjonalnym prawdopodobieństwem odzyska długoterminową stabilność finansową.

Jeśli BFG  zamierza dokonać umorzenia lub konwersji zobowiązań, powinien określić wielkość strat do pokrycia poprzez umorzenie oraz kwotę koniecznego dokapitalizowania podmiotu w restrukturyzacji, podmiotu pomostowego bądź podmiotu zarządzającego aktywami w drodze konwersji na podstawie wyceny aktywów i zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji dokonywanej zgodnie ustawą.

Przed zastosowaniem instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań BFG podejmuje decyzję o pokryciu strat podmiotu w restrukturyzacji za okres bieżący i okresy poprzednie. Celem takiego zapisu jest zapewnienie, że w pierwszej kolejności na pokrycie strat zostaną wykorzystane fundusze własne w szczególności kapitały zapasowe i rezerwowe.

Zakłada się  wydanie wierzycielom, których wierzytelności podlegają konwersji, praw udziałowych nowej emisji. Jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania przymusowej restrukturyzacji jest przy tym zapewnienie, że wierzyciele podmiotu w restrukturyzacji nie poniosą strat wyższych niż w przypadku likwidacji prowadzonej w ramach standardowej procedury upadłościowej (ang. no creditor worse off principle). W związku z powyższym wyłączeniem z zakresu przedmiotowego instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań podlegają środki gwarantowane i te zobowiązania, które są chronione w postępowaniu upadłościowym – w szczególności wierzytelności zabezpieczone (zgodnie z ust. 2 do wartości przedmiotu zabezpieczenia), środki powierzone bądź zobowiązania wynikające ze stosunku pracy. Drugą grupę stanowią zobowiązania, których konwersja mogłaby negatywnie wpłynąć na funkcjonowanie rynków finansowych, obejmujące zobowiązania krótkoterminowe wobec instytucji finansowych oraz wynikające z uczestnictwa w systemach płatności lub systemach rozrachunku. Ostatnią kategorią objętą wyłączeniem są zobowiązania wobec wierzycieli wynikające z dostawy towarów i usług, które mają istotne znaczenie dla bieżącej działalności podmiotu w restrukturyzacji. Poddanie tej kategorii zobowiązań umorzeniu lub konwersji mogłoby istotnie ograniczać szanse zapewnienia kontynuacji dostaw lub problemy ze znalezieniem dostawców dla podmiotu w restrukturyzacji, a tym samym jego funkcjonowanie.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-09-30

Sankcja – reaktywacja

W ramach obiecywanych przez obecny Rząd działań zmierzających do dalszego „uszczelniania” systemu podatkowego, w szczególności w zakresie przeciwdziałania nadużyciom w podatku od towarów i usług (VAT),  trwają obecnie prace rządowe nad projektem zmian do ustawy o VAT, ale także Ordynacji podatkowej, Kodeksu karnego skarbowego i innych ustaw.

Całość projektu Ministra Finansów wraz z uzasadnieniem została ostatnio udostępniona na stronie Rządowego Centrum Legislacji: http://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12290205 Do 3 października 2016 roku Ministerstwo czeka na uwagi i opinie do zamieszczonego projektu nowelizacji.

Zgodnie z proponowanymi rozwiązaniami, rozszerzony zostanie zakres stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia na kolejne towary w tym metale szlachetne i procesory, także usług (w tym niektórych budowlanych). Zawężeniu ulegnie natomiast zakres zwolnienia dla usług związanych z usługą zwolnioną, w szczególności finansowych.

Projekt zakłada także możliwość w zasadzie nieograniczonego przedłużania terminów zwrotu podatku oraz znacząco ogranicza możliwość ubiegania się o zwrot w terminie skróconym 25 dni.

Proponowane zmiany dotyczą też rejestrowania i wyrejestrowywania podmiotów, zasad weryfikacji  rozliczeń, terminów oraz odpowiedzialności podatników i innych osób. Niektóre podmioty przy rejestracji będą musiały nawet wnosić tzw. kaucję rejestracyjną, co ma być związane z ryzykiem wystąpienia zaległości podatkowych u danego podatnika.

W przypadku rejestracji danego podmiotu przez pełnomocnika, taki pełnomocnik ma solidarnie odpowiadać za zaległości podatkowe nowo zarejestrowanego podatnika do wysokości 10-krotnosci przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ma to w ocenie resortu zapobiegać wykorzystywaniu tzw. „słupów”. Organy uzyskają także uprawnienia dotyczące usuwania z rejestru podatników VAT określonych podmiotów.

Projekt zakłada także likwidację rozliczeń za okresy kwartalne dla podatników innych niż mali podatnicy, Opcja ta będzie również niedostępna dla podmiotów rozpoczynających działalność przez okres 12 miesięcy od rejestracji.

Zmodyfikowana zostanie instytucja odpowiedzialności podatkowej nabywców za zobowiązania kontrahenta (tzw. odpowiedzialność solidarna). Do katalogu przesłanek zwolnienia nabywcy od odpowiedzialności solidarnej zostaną dodane nowe elementy i wymogi. Rozszerzy się tez jej zakres na kolejne towary, w tym dyski HDD i SDD. Być może również podwyższeniu ulegnie limit zwolnienia (ze 150 do 200 tys. PLN). Obecne stawki VAT 8% i 23% zostaną utrzymane co najmniej do 31 grudnia 2018 roku.

Ministerstwo zamierza też wprowadzić regulacje związane z obowiązkowymi deklaracjami elektronicznymi.

Ponownie wprowadzona zostanie sankcja podatkowa za nierzetelne rozliczenie podatku VAT skutkujące zaniżeniem zobowiązania podatkowego lub zawyżeniem różnicy podatku naliczonego nad należnym do zwrotu lub do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości 30% stwierdzonego uszczuplenia. Poprzednio obowiązywała ona do listopada 2008 r.  Z kolei za posługiwanie się „pustymi” fakturami będzie grozić podwyższona sankcja w wysokości 100%.

W związku z proponowanym pakietem zmian w ustawie o VAT zostaną wprowadzone zmiany w kodeksie karnym skarbowym, odrębne od szerokich zmian, które proponuje resort sprawiedliwości (w ramach tych propozycji zmian pewne wyłudzenia VAT będą mogły zostać uznane za zbrodnię zagrożoną więzieniem nawet do 25 lat).

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-09-19

Ostatni dzwonek na rozliczenie podatku przez udziałowców CFC

TERMINY | Podatnikom posiadającym udział w kapitale, zysku lub organach zagranicznej spółki pozostały dwa tygodnie na wywiązanie się z wynikających z tego tytułu obowiązków wobec polskiego fiskusa.

Obowiązki związane z posiadaniem udziałów w spółkach zagranicznych sprowadzają się m.in. do utworzenia rejestru z informacjami o zagranicznej spółce, stworzenia polskiej ewidencji rachunkowej tej spółki, a także złożenia zeznania o uzyskiwanych dochodach i zapłaty wynikającego z niego podatku

Przykład

Obowiązki, o których mowa, ciążą na panu Ryszardzie mieszkającym w Polsce, który jest jednym z dwóch członków rady nadzorczej zagranicznej spółki z siedzibą na Malcie. Spółka ta uzyskuje przychody przede wszystkim ze sprzedaży udziałów/akcji innych spółek oraz z opłat licencyjnych za posiadany przez spółkę znak towarowy, które na Malcie są opodatkowane stawką niższą niż 14,25 proc. (dalej: spółka maltańska).

Obowiązki ciążą również na polskiej spółce XYZ sp. z o.o., która jest właścicielem 40 proc. udziałów tej spółki maltańskiej.

KONIEC PRZYKŁADU

W niniejszym artykule jest opisane kto i do jakich działań jest zobowiązany w związku z posiadaniem udziału w zagranicznej spółce.

Do 30 września

Obowiązujące od 1 stycznia 2015 r. przepisy o opodatkowaniu dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej (CFC) nałożyły na polskich rezydentów (osoby fizyczne i spółki) posiadających udział (również pośredni) w spółkach, których siedziba znajduje się za granicą, wiele nowych obowiązków.

Już 30 września 2016 r. (w odniesieniu do spółek zagranicznych, których rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy) upływa termin na przygotowanie przez polskich rezydentów polskiej ewidencji rachunkowej zdarzeń, jakie miały miejsce w spółce zagranicznej. Ewidencję tę wraz z rejestrem spółek zagranicznych rezydenci polscy są obowiązani przedstawić organom podatkowym w ciągu siedmiu dni od dnia złożenia przez organy takiego żądania. Również 30 września 2016 r. upływa termin na złożenie przez polskich rezydentów deklaracji o dochodach osiąganych z zagranicznych spółek kontrolowanych i na zapłatę wynikającego z tych dochodów zryczałtowanego 19-proc. podatku.

Aby ustalić, które z ww. obowiązków powinien spełnić dany rezydent, należy w pierwszej kolejności ustalić czy spółka, w której posiada udział, będzie dla niego spółką zagraniczną lub zagraniczną spółką kontrolowaną w rozumieniu przepisów podatkowych.

Jak rozróżnić Zgodnie z przepisami podatkowymi każda spółka, spełniająca poniższe kryteria tj.:

  1. spółka, która jest:
  • osobą prawną (również w organizacji),
  • jednostką organizacyjną (inną niż spółka) niemającą osobowości prawnej,
  • spółką niemającą osobowości prawnej, która jest uważana za podatnika,
  • zagranicznym zakładem (np. spółką osobową),
  1. której siedziba lub zarząd znajdują się poza granicami Rzeczpospolitej Polski,
  2. w której polski rezydent podatkowy (podatnik zamieszkujący albo posiadający siedzibę lub zarząd na terenie Polski; dalej: rezydent) posiada:
  • udział w jej kapitale
  • prawo głosu w jej organach nadzorczych lub stanowiących
  • udział w jej zysku (dalej: udział kontrolny)

- jest uważana za zagraniczną spółkę tego rezydenta (dalej: spółka zagraniczna).

Trzy kategorie

Aby zagraniczna spółka została uznana za zagraniczną spółkę kontrolowaną, muszą zostać spełnione kolejne kryteria, które są związane przede wszystkim z krajem, w którym spółka zagraniczna posiada siedzibę lub zarząd. I tak, można wyróżnić trzy kategorie zagranicznych spółek kontrolowanych (dalej: spółka CFC):

  1. Spółka zagraniczna z siedzibą w kraju stanowiącym tzw. raj podatkowy

Każda spółka zagraniczna, której siedziba lub zarząd znajduje się na terytorium kraju stosującego szkodliwą politykę podatkową (patrz ramka nr 1), jest zagraniczną spółką kontrolowaną dla rezydenta posiadającego w niej udział kontrolny (CFC 1). Nie ma przy tym znaczenia jak wysoki udział kontrolny posiada w niej rezydent.

Które kraje zalicza się do tzw. rajów podatkowych

Kraje stosujące szkodliwą politykę podatkową to: Księstwo Andory; Anguilla - Terytorium Zamorskie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej; Antigua i Barbuda; Sint-Maarten, Curaçao - kraje wchodzące w skład Królestwa Niderlandów; Wspólnota Bahamów; Królestwo Bahrajnu; Barbados; Brytyjskie Wyspy Dziewicze - Terytorium Zamorskie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej; Wyspy Cooka - Samorządne Terytorium Stowarzyszone z Nową Zelandią; Wspólnota Dominiki; Grenada; Sark - Terytorium Zależne Korony Brytyjskiej; Hongkong - Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej; Republika Liberii; Księstwo Liechtensteinu; Makau - Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej; Republika Malediwów; Republika Wysp Marshalla; Republika Mauritiusu; Księstwo Monako; Republika Nauru; Niue - Samorządne Terytorium Stowarzyszone z Nową Zelandią; Republika Panamy; Niezależne Państwo Samoa; Republika Seszeli; Federacja Saint Kitts i Nevis; Saint Lucia; Saint Vincent i Grenadyny; Królestwo Tonga; Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych - Terytorium Nieinkorporowane Stanów Zjednoczonych; Republika Vanuatu.

  1. Spółki zagraniczne z siedzibą w krajach „bezumownych”, innych niż kraje wymienione w pkt 1

Każda spółka zagraniczna, której siedziba lub zarząd znajdują się na terytorium kraju, z którym Polska nie zawarła umowy międzynarodowej, w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo Unia Europejska nie zawarła umowy międzynarodowej - stanowiących podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych (są to kraje inne niż wymienione w ramce nr 1 i nr 2 jest zagraniczną spółką kontrolowaną dla rezydenta posiadającego w niej udział kontrolny (CFC 2). Tutaj również nie ma znaczenia jak wysoki udział kontrolny posiada w niej rezydent.

  1. Spółki zagraniczne z siedzibą w krajach „umownych” innych niż wymienione w pkt 1 i 2

Spółka zagraniczna posiadająca siedzibę w kraju innym niż wskazane w pkt 1 i 2 (Patrz ramka nr 2) może zostać uznana za zagraniczną spółkę kontrolowaną (CFC 3), jeżeli:

  • rezydent (w przypadku osoby fizycznej, łącznie z małżonkiem oraz krewnymi do drugiego stopnia) posiada w niej nieprzerwanie przez okres nie krótszy niż 30 dni, bezpośrednio lub pośrednio (przy czym w przypadku posiadania udziału pośredniego, udział ten może pod pewnymi warunkami zostać zmniejszony o udział spółki pośredniej), co najmniej 25 proc. udział kontrolny (tj. co najmniej 25 proc. udziałów w kapitale lub 25 proc. praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących lub 25 proc. udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach), a także
  • co najmniej 50 proc. przychodów tej spółki osiągniętych w roku podatkowym pochodzi z tzw. przychodów pasywnych tj.:
    1. dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,
    2. przychodów ze zbycia udziałów (akcji),
    3. wierzytelności,
    4. odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
    5. poręczeń i gwarancji,
    6. przychodów z praw autorskich, praw własności przemysłowej - w tym z tytułu zbycia tych praw,
    7. przychodów ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych oraz
  • co najmniej jeden rodzaj powyżej wskazanych przychodów podlega w państwie jej siedziby lub zarządu opodatkowaniu według stawki 14,25 proc. lub niższej, czy też zwolnieniu lub wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym w tym państwie.

Powyższe kryteria spełnione muszą zostać łącznie.

Z którymi krajami Polska lub UE zawarły umowę międzynarodową

Kraje, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowę międzynarodową, w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo Unia Europejska zawarła umowę międzynarodowej stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych, to: Albania, Algeria, Arabia Saudyjska, Armenia, Australia, Austria, Azerbejdżan, Bangladesz, Belgia, Białoruś, Belize, Bermudy, Bośnia Hercegowina, Bułgaria, Chile, Chiny, Chorwacja, Cypr, Czarnogóra, Czeska Republika, Dania, Egipt, Estonia, Etiopia, Filipiny, Finlandia, Francja, Gibraltar, Grecja, Gruzja, Guernsey, Hiszpania, Holandia, Indie, Indonezja, Iran, Irlandia, Islandia, Izrael, Japonia, Jersey, Jordania, Kajmany, Kanada, Katar, Kazachstan, Kirgistan, Korea Płd., Kuwejt, Liban, Liberia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Macedonia, Malezja, Malta, Maroko, Meksyk Mołdawia, Mongolia, Niemcy, Nigeria, Norwegia, Nowa Zelandia, Pakistan, Portugalia, Republika Płd. Afryki, Rosja, Rumunia, San Marino, Serbia, Singapur, Słowacka Republika, Słowenia, Sri Lanka, Stany Zjednoczone, Syria, Szwajcaria, Szwecja, Tadżykistan, Tajlandia, Tunezja, Turcja, Ukraina, Urugwaj, Uzbekistan, Węgry, Wielka Brytania, Wietnam, Włochy, Wyspa Man, Zambia, Zimbabwe, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wyspa Man.

Konieczny rejestr i ewidencja

Rezydenci posiadający spółki zagraniczne (w przypadku spółek zagranicznych, z siedzibą w kraju opisanym w pkt 3 powyżej, obowiązek dotyczy wyłącznie tych rezydentów, którzy posiadają w nich 25 proc. udział kontrolny) zobowiązani są do:

  1. prowadzenia rejestru posiadanych spółek zagranicznych (dalej; Rejestr)

Przepisy podatkowe nie wskazują jakie informacje powinien zawierać rzeczony rejestr, jednak wydaje się, że powinien wskazywać przynajmniej:

  • nazwę spółki zagranicznej,
  • kraj jej siedziby i zarządu,
  • określenie charakteru oraz wysokości udziału kontrolnego rezydenta wraz z okresami posiadania go,
  • określenie wysokości udziału rezydenta w zysku spółki zagranicznej.
  1. prowadzenia polskiej ewidencji rachunkowej zdarzeń, jakie miały miejsce w spółce zagranicznej (dalej: ewidencja)

Ewidencja taka musi być odrębna od własnej ewidencji rachunkowej prowadzonej przez rezydenta, a sposób prowadzonych w niej zapisów powinien zapewniać możliwość określenia wysokości dochodu spółki CFC, w tym powinna uwzględniać ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz zawierać informacje niezbędne do określenia wysokości odpisów amortyzacyjnych. Ewidencja taka powinna również wskazywać podstawy obliczenia podatku i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Sprowadza się to w rzeczywistości do prowadzenia polskiej rachunkowości spółki zagranicznej. Rezydent jest zobowiązany posiadać ewidencję w terminie do końca dziewiątego miesiąca po upływie roku podatkowego spółki zagranicznej.

Zarówno rejestr, jak i ewidencję rezydent jest zobowiązany przedstawić organom podatkowym na ich żądanie w ciągu siedmiu dni od złożenia takiego żądania. Jeżeli rezydent nie przedstawi ww. dokumentów lub nie będą one zgodne z przedstawionymi wytycznymi, organy oszacują dochód samodzielnie, mając na uwadze rodzaj prowadzonej działalności. Warto więc powierzyć przygotowanie tych dokumentów specjaliście.

Zeznanie i obliczenie dochodu

Obowiązki ciążą także na rezydencie w związku z posiadaniem zagranicznej spółki kontrolowanej

Rezydenci posiadający spółki CFC zobowiązani są do:

  1. złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego z zagranicznej spółki kontrolowanej (dalej: zeznanie CFC)

Rezydenci posiadający Spółki CFC zobowiązani są do złożenia w terminie do końca dziewiątego miesiąca po upływie roku podatkowego spółki CFC zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, według ustalonego wzoru. W przypadku posiadania kilku spółek CFC zeznania takie składa się dla każdej spółki oddzielnie.

  1. zapłaty podatku od dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej (dalej: podatek CFC)

W terminie złożenia zeznania CFC rezydenci są również obowiązani do zapłaty podatku od dochodów spółki CFC. Podatek ten wynosi 19 proc. dochodu spółki CFC przypadającego na rezydenta.

W celu ustalenia czy rezydent jest zobowiązany do zapłaty podatku CFC, należy w pierwszej kolejności ustalić dochód spółki CFC, co jest dosyć skomplikowane.

Trzeba zatem ustalić roczne przychody i koszty podatkowe tej spółki, zgodnie z polskimi przepisami (z tą różnicą, że dochodu nie zmniejsza się o straty z lat ubiegłych). W tym celu przydatna będzie ewidencja, o której powyżej.

Kolejno, w dochodzie spółki CFC za dany okres (dla CFC1 – za cały rok podatkowy; dla CFC 2 – za cały rok podatkowy, chyba że rezydent udowodni, że okres, w którym posiadał 25-proc. udział kontrolny, był krótszy; dla CFC 3 - za okres, w którym rezydent posiadał 25-proc. udział kontrolny) wylicza się udział rezydenta, który stanowi jego udział w zysku tej spółki. Jeśli jednak nie można określić udziału w zysku, to przyjmuje się określony procentowo najwyższy z udziałów: w kapitale, prawie głosu w organach stanowiących lub kontrolnych). Dla CFC1 przyjmuje się przy tym, że jest to 100 proc., a jeśli udział posiada kilku rezydentów, to przyjmuje się, że ich udziały są równe; identycznie jest w przypadku CFC2, z tą różnicą, że rezydent może udowodnić, że jego udział jest niższy.

Tak ustalony dochód zmniejsza się następnie o otrzymane przez rezydenta kwoty dywidendy oraz kwoty ze zbycia udziału w tej spółce (nieodliczone kwoty podlegają odliczeniu w pięciu kolejnych latach).

Wyliczony w powyższy sposób dochód stanowi podstawę opodatkowania 19-proc. podatkiem CFC dla rezydenta.

TEKST 2

Nie zawsze trzeba płacić daninę

WYŁĄCZENIA | Ze wszystkich obowiązków dotyczących rozliczeń z polskim fiskusem zwolnieni są rezydenci, w odniesieniu do spółek CFC opodatkowanych od całości dochodów w państwie UE lub należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzących tam rzeczywistą działalność gospodarczą.

Dodatkowo, podatku CFC nie płacą rezydenci (są jednak zobowiązani do wypełnienia pozostałych obowiązków) w odniesieniu do spółek CFC opodatkowanych od całości dochodów, w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub w państwo należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (musi to być jednak państwo, z którym  Polska zawarła umowę międzynarodową, w szczególności umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo państwo, z którym Unia Europejska zawarła umowę międzynarodową – gdy umowy te są podstawą do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych). Warunkiem jest, aby dochód (tj. cały osiągnięty przychód zmniejszony o koszty jego uzyskania) spółek CFC nie przekraczał 10 proc. przychodów osiągniętych z prowadzonej przez nie rzeczywistej działalności gospodarczej w tym państwie (co oznacza, że większa część przychodów tej spółki powinna pochodzić z rzeczywistej działalności gospodarczej, prowadzonej w kraju jej siedziby, a ponadto prowadzona działalność powinna być działalnością nisko marżową). 

Musi być biuro, pracownicy i zarząd

Przepisy wskazują wiele kryteriów, które powinny zostać spełnione, aby można było uznać, że spółka CFC prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą.  Jest to m.in. posiadanie zaplecza organizacyjnego, tj. pracowników, biura odpowiedniego do zakresu prowadzonej działalności, posiadanie osób zarządzających będących na miejscu; nietworzenie sztucznej struktury w oderwaniu do przyczyn ekonomicznych; przeprowadzanie rzeczywistych transakcji itp.. Warto jest skrupulatnie prześledzić, czy spółka rzeczywiście prowadzi taką działalność, ewentualnie dostosować zakres tej działalności do obowiązujących w tym zakresie przepisów, a także prowadzić dokumentację, która potwierdzi taki stan rzeczy.

Podatku CFC nie płacą również rezydenci (zobowiązani są jednak do wypełnienia pozostałych obowiązków), w odniesieniu do:

  1. spółek CFC, których przychody (nie dochody) nie przekraczają w roku podatkowym kwoty 250 000 euro, przeliczonej na walutę polską po średnim kursie ogłaszanym przez NBP w ostatnim dniu roku poprzedzającym dany rok podatkowy czy też
  2. spółek CFC2, w odniesieniu do których rezydent udowodni, że nie został spełniony któryś z warunków wskazanych w pkt 3 powyżej (pkt dot. CFC3).

WNIOSEK

Wywiązanie się ze wszystkich opisanych w artykule obowiązków może wymagać czasu. W związku z tym, w przypadku rezydentów, którzy nie poczynili jeszcze żadnych kroków w kierunku spełnienia wskazanych obowiązków, jest to ostatni dzwonek, aby takie kroki poczynić i zdążyć przed 30 września 2016 r.

Podstawa prawna:

art. 24a oraz art. 27 ust 2a Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;

art. 30f oraz art. 45 ust 1aa Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Monika Baran, radca prawny, YOURS Panasiuk

Publikacja: 2016-09-19, "Rzeczpospolita" >>>

 

2016-09-19

Prokurent a obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości

W tym wpisie staram się odpowiedzieć na pytanie czy na gruncie nowych przepisów prawa upadłościowego prokurent ma legitymację do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a w konsekwencji, czy ciąży na nim taki obowiązek. Kwestia ta jest niebagatelna, gdyż przepisy przewidują surową odpowiedzialność odszkodowawczą i karną osób, na których ciąży obowiązek terminowego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Stare brzmienie przepisów

Przepisy, które obowiązywały do 31 grudnia 2015 r. stanowiły, że w stosunku do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – uprawnienie do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przysługiwało każdemu, kto miał prawo ich reprezentowania sam lub łącznie z innymi osobami. Skutkiem takiego uprawnienia, było nałożenie na te osoby obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości niewypłacalnego podmiotu.

Takie brzmienie tych przepisów skutkowało rozbieżnymi interpretacjami tej kwestii przez przedstawicieli doktryny jak i przez sądy. Przyczynę tego stanowił fakt, że prokurent niewątpliwie należał(-y) do kręgu podmiotów umocowanych do reprezentowania dłużnika. Skutkowało to dużą niepewnością w zakresie odpowiedzialności prokurentów, którzy z jednej strony pozbawieni są (z założenia) prawa prowadzenia spraw spółki, a więc wpływu na organizację jej spraw i zarządzanie, a w konsekwencji również i pełnej informacji na temat jej sytuacji majątkowej. Z drugiej strony, prokurent jako reprezentant dłużnika był potencjalnie zagrożony surową odpowiedzialnością za brak terminowego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Na gruncie tych przepisów, w kwestii obowiązku prokurenta do złożenia wniosku orzekł Sąd Najwyższy (wyrok z 15 marca 2013 r. V CSK 177/12), który stwierdził, że prokurent spółki jest uprawniony, a nie zobowiązany do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wyrok ten dał silny argument przeciwko odpowiedzialności prokurentów, jednakże nie mógł całkowicie zapobiec odmiennym orzeczeniom sądów, dla których stanowił on jedynie wskazówkę interpretacyjną wspomnianych przepisów.

Nowe regulacje

W związku z tym, przy okazji wprowadzenia przepisów prawa restrukturyzacyjnego oraz związanej z tym dużej reformy prawa upadłościowego, ustawodawca zdecydował się na ingerencję w przepisy określające krąg osób, na których ciąży obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Uzasadnienie do ustawy nowelizującej omawiane przepisy mówi, że zmiana „ma na celu jednoznaczne wyeliminowanie wątpliwości co do uprawnienia do składania wniosku przez prokurentów. Co prawda, zgodnie z dominującym w literaturze poglądem, prokurent nie jest legitymowany do złożenia wniosku, aczkolwiek problem ten nie jest postrzegany jednolicie. Pewność prawa wymaga, aby eliminować z ustawy przepisy niejednoznaczne i budzące wątpliwości.”

W ostatnich miesiącach spotkałem się jednak z opiniami, że kwestia ta w dalszym ciągu pozostaje niejednoznaczna. Moim zdaniem problem ten został rozstrzygnięty. Na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prokurent nie ma legitymacji (a w konsekwencji i obowiązku) do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Przemawiają za tym argumenty, które przedstawiam poniżej.

Znowelizowany artykuł art. 20 ust 2 PrU (oraz związany z nim art. 21 ust 2 PrU) przewiduje, że uprawnienie oraz obowiązek do złożenia wniosku przysługuje każdemu, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami.

Oznacza to, że omawiane przepisy nakładają obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości na osoby, którym (1) przysługuje zarówno prawo reprezentowania spółki jak i (2) prawo do prowadzenia jej spraw. Ponadto, (3) uprawnienia te powinny wynikać z aktu na poziomie ustawowym lub statutowym/umowy spółki.

Prokura jako szczególny rodzaj pełnomocnictwa daje uprawnienie do reprezentowania mocodawcy w ustawowo określonym zakresie. Jednakże, uprawnienie do działania w charakterze prokurenta wynika z aktu udzielającego prokury. Zasadniczo, składają się na niego wewnętrzna uchwała wspólników/zarządu o ustanowieniu prokury oraz akt jej udzielenia o charakterze zewnętrznym tj. oświadczenie podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji przyjętymi w danej spółce. Uprawnienia prokurenta do reprezentowania mocodawcy nie wynikają zatem z aktów równoważnych tym, które zostały wskazane w ustawie prawo upadłościowe tj. ustawy, statutu/umowy spółki, lecz z jednostronnej czynności udzielającej prokury przez spółkę/przedsiębiorcę, co oznacza, że ta przesłanka ustawowa nie jest spełniona.

Ponadto, nie dochodzi do spełnienia również przesłanki odnoszącej się do prowadzenia spraw spółki. Wynika to przede wszystkim z brzmienia przepisów kodeksu cywilnego regulujących prokurę, które stanowią, że prokura obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Prokura jest zatem pełnomocnictwem, które ogranicza się do działania w sferze reprezentacji mocodawcy względem osób trzecich. Prokurent nie ma zatem prawa do podejmowania ze skutkiem wewnętrznym decyzji na szczeblu organizacyjnym i biznesowym dotyczących funkcjonowania spółki. Dla porównania, warto w tym miejscu wskazać, że przepisy określające zakres umocowania zarządu spółki odnośnie prowadzenia spraw spółki jasno stanowią, że członkowie zarządu mają prawo do prowadzenia spraw i reprezentowania spółki (art. 204 ust. 2 KSH). Podobnie jak art. 208 par. 2 KSH, który mówi o prawie i obowiązku każdego z członków zarządu do prowadzenia spraw spółki.

Piotr Zimmerman w swoim komentarzu (Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, IV Wydanie, 2015) podnosi także argument, że o wyłączeniu uprawnienia (obowiązku) prokurenta do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości świadczy także treść art. 109(7) § 2 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym prokura wygasa wskutek ogłoszenia upadłości. Komentator wskazuje, że „ustawodawca nie uchylił ww. przepisu, co oznacza, że nie mógł przyznać prokurentowi ani obowiązku ani uprawnienia do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, skoro stosunek prokury wygasa z chwilą ogłoszenia upadłości. Postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest zaś skuteczne i wykonalne z momentem jego wydania (art. 51 ust. 2 PrUp). Gdyby przyjąć pogląd przeciwny, to należałoby uznać, że osoba która była prokurentem-wnioskodawcą ma także legitymację do złożenia wniosku o uzasadnienie postanowienia o ogłoszeniu upadłości czy nawet jego zaskarżenia (np. w zakresie nieprawidłowo ustalonych kosztów). To zaś jest wykluczone właśnie z uwagi na wygaśnięcie prokury już z chwilą ogłoszenia upadłości, a nie dopiero z dniem uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości”.

Na koniec dodam jeszcze, że takie wyjaśnienie brzmienia omawianych przepisów i ich uzasadnienia (a więc, że prokurent nie ma obowiązku ani prawa złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości) przedstawiają także Autorzy projektu znowelizowanych przepisów, których wyjaśnień miałem okazję wysłuchać z pierwszej ręki, w trakcie prowadzonych przez nich wykładów na studiach podyplomowych z prawa restrukturyzacyjnego na Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

Andrzej Sałamacha, radca prawny, doradca restrukturyzacyjny YOURS Panasiuk

Publikacja: 2016-09-11, "Korporacyjnie.pl" >>>

2016-09-19

Problematyka odnowienia mandatu członka zarządu spółki z o.o. oraz skutki działania bez umocowania

W prowokacyjnym wpisie wrócę jeszcze do orzeczenia Sądu Najwyższego z 4 marca 2015 r. (IV CSK 340/14), którego uzasadnienie pojawiło się niedawno, a dotyczącego kwestii odnawiania mandatu członka zarządu.

Sąd Najwyższy stwierdza w nim, że „w braku wyraźnej regulacji w umowie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, iż członkowie zarządu są powoływani na czas nieoznaczony, przy jednoczesnym braku wskazania, że są oni powoływani na określoną tam kadencję (np. 3 lata), przepis art. 202 § 1 KSH wprowadza domniemanie, że kadencja członka zarządu trwa jeden rok. Oznacza to, że zarządcy muszą co roku poddać się weryfikacji wspólników. Wspólnicy niezadowoleni z pracy zarządu nie „odnowią” mandatu członkom zarządu, których roczna kadencja się zakończyła.” Dalej, już w treści uzasadnienia, Sąd Najwyższy konkluduje, że w takim stanie faktycznym „brak dowodu na to, aby istniały w formie pisemnej uchwały o odnowieniu członkom zarządu mandatu na kolejne kadencje (o powołaniu na kolejne kadencje), nie stoi na przeszkodzie ocenie, że byli oni powoływani w formie uchwał podejmowanych per facta concludentia”. Zdaniem Sądu, w omawianej sprawie, niesporne okoliczności jednoznacznie wskazywały na taką właśnie wolę wspólników.

Innymi słowy Sąd Najwyższy stwierdził, że pomimo tego, iż brak jest dowodu, że w spółce przez szereg lat na zwyczajnych zgromadzeniach wspólników podejmowano uchwały w sprawie powoływania członków zarządu na kolejne kadencje (pozostałe uchwały wymagane przez KSH w związku ze zwyczajnym zgromadzeniem m.in. o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego czy udzieleniu członkom zarządu absolutorium były podejmowane i należycie dokumentowane), należy uznać, że takie uchwały o odnowieniu mandatu były podejmowane w sposób dorozumiany. Należy stwierdzić, że Sąd dokonał w tym przypadku korzystnej dla zainteresowanych oceny stanu faktycznego.

Problem, którego dotyczyło wspomniane orzeczenie jest powszechnie spotykany w praktyce spółek. Zazwyczaj wynika on z nienależytego brzmienia umów spółek bądź też z nieprawidłowego odczytywania ich treści przez wspólników/zarządców (o tym szerzej w pkt. 2 poniżej).

Konkluzja wspomnianego orzeczenia Sądu Najwyższego skłoniła mnie krótkiego podsumowania kilku problemów, które dotyczą kwestii związanych z przedłużaniem mandatu członkom zarządu. Podzielając przyjęte przez Sąd stanowisko w omawianej sprawie nie sposób nie zastrzec (co jest oczywiste), że dotyczy ono tylko stanu faktycznego na podstawie którego Sąd wydał orzeczenie. Generalizowanie tej zasady i automatyczne odnoszenie jej do innych tego typu spraw (które – jak wynika z mojej praktyki – zdarzają się często), może prowadzić do błędnej praktyki rynkowej. W związku z tym, mam nadzieję, że poniższe uwagi pozwolą osadzić konkluzję omawianego orzeczenia w należytym kontekście.

1.Kiedy wygasa mandat – zasada ustawowa

Z art. 202 § 1 i 2 KSH wynika, że o ile umowa spółki nie stanowi inaczej mandat członka zarządu wygasa w następujących przypadkach:

A. Z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu.

Należy zwrócić przy tym uwagę, że przepis ten wymaga aby pierwszy rok pełnienia funkcji był rokiem „pełnym”. Oznacza to, że (zakładając, że rok obrotowy w spółce odpowiada rokowi kalendarzowemu) w przypadku powołania członka zarządu na roczną kadencję np. 1 stycznia 2012 roku jego mandat wygaśnie wraz z zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za rok 2012, a więc do końca czerwca 2013 roku.

Jednakże, jeżeli w tym samym przykładzie, powołanie nastąpiłoby 1 lutego 2012 roku, zgodnie z omawianym przepisem mandat wygasałby przy zatwierdzaniu sprawozdania za pierwszy pełny rok obrotowy, a więc za rok 2013 – czyli do końca czerwca 2014 roku.

B. W przypadku powołania członka zarządu na okres dłuższy niż rok, z dniem odbycia zgromadzenia wspólników, zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu.

Z kolei zasada regulująca wygaśnięcie mandatu członka zarządu powołanego na okres dłuższy niż rok przewiduje, że wygaśnięcie następuje wraz z odbyciem zgromadzenia w sprawie zatwierdzenia sprawozdania za ostatni pełny rok. W praktyce oznacza to, że mandat członka zarządu powołanego przykładowo na 3 lata w dniu 1 stycznia 2012 roku wygaśnie równocześnie z mandatem członka zarządu powołanego 1 lutego 2012 roku czy choćby nawet powołanego 1 grudnia 2012 roku, tj. przy zatwierdzaniu sprawozdania za rok 2014, który dla wszystkich tych przypadków będzie ostatnim pełnym rokiem obrotowym (czyli do końca czerwca 2015 roku).

Ponadto, zgodnie z art. 202 § 4 KSH mandat wygasa także:

C. w skutek śmierci, rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu.

 

2. Dopuszczalność modyfikacji zasady ustawowej

Wskazane powyżej ustawowe zasady wygaśnięcia mandatu mogą być modyfikowane na mocy umowy spółki. Za niewystarczające należy jednak uznać próby regulowania tej materii na gruncie uchwał wspólników czy regulaminów organów spółki. Wynika to jednoznacznie z brzmienia art. 202 KSH, który posługuje się słowami „jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej”.

Zakres tej modyfikacji może dotyczyć terminu wygaśnięcia mandatu, np. umowa spółki może przewidywać, że mandat wygasa z ostatnim dniem pierwszego pełnego roku obrotowego.

Umowa spółki może też określać długość kadencji wprowadzając zasadę, że trwa ona np. 3, 5 czy 10 lat.

Należy również uznać za dopuszczalne powołanie członka zarządu na czas nieokreślony. Kwestia ta budziła przez wiele lat spory w doktrynie, które chyba zostały już definitywnie rozstrzygnięte orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2011 roku (II CSK 29/11), w którym stwierdzono, że w razie powołania członka zarządu na czas nieoznaczony nie znajdują zastosowania przepisy art. 202 § 1-2 KSH lecz § 4 tego przepisu, co oznacza, że członek zarządu powołany na czas nieoznaczony będzie pełnić swoją funkcję tak długo, dopóki nie spełni się którakolwiek z przesłanek wygaśnięcia mandatu w nim określona (tj. śmierć, rezygnacja albo odwołanie ze składu zarządu).

W świetle tego orzeczenia niejasny pozostaje jednak sposób a dokładnie podstawa powołania (umowa, uchwała). Dlatego – jak pokazuje praktyka – przy powoływaniu członka organu spółki na czas nieoznaczony niezwykle istotne jest zapewnienie należytego brzmienia umowy spółki w tym zakresie. Powinno z niej bowiem jasno wynikać, że intencją wspólników jest zmodyfikowanie ustawowej zasady wygaśnięcia mandatu i powołanie członków organów spółki na czas nieoznaczony (tzw. „bezkadencyjność”). Dopiero na mocy odpowiedniego brzmienia umowy spółki możliwe jest powołanie członka zarządu na czas nieoznaczony, przez co jego mandat wygasa na skutek śmierci, rezygnacji czy odwołania albo też na skutek utraty niezbędnych wymaganych przez ustawę przymiotów (np. zdolności do czynności prawnych).

Wracając jeszcze do stanu faktycznego, który był przedmiotem orzeczenia Sądu Najwyższego w sprawie możliwości podejmowania uchwał w sposób dorozumiany, należy stwierdzić, że – w mojej ocenie – właśnie brak odpowiednich postanowień umowy spółki był przyczyną kwestionowania istnienia mandatu członków zarządu spółki. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia, postanowienia umowy spółki nie wskazywały zasad dotyczących kadencji członków zarządu, co oznacza, że miały do nich zastosowanie reguły ustawowe (omówione w pkt. 1). W konsekwencji, mandat członków zarządu wygasał co roku, w związku z odbyciem zgromadzenia wspólników w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Tymczasem, jak wynika z praktyki wspólników tej spółki, ich intencją było udzielenie członkom mandatu na czas nieoznaczony. Szczęśliwie dla niech stan faktyczny w przedmiotowej sprawie pozwalał co prawda przyjąć Sądowi Najwyższemu konstrukcję uchwał podejmowanych w sposób dorozumiany, jednakże można łatwo sobie wyobrazić, że mogło być odwrotnie – mógł stwierdzić, że mandat członków zarządu nie uległ odnowieniu. Co wtedy?


3. Konsekwencje działania bez umocowania

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na dwa zasadnicze problemy tego typu występujące w spółkach. W uproszczeniu, do wadliwego dokonania czynności prawnej w imieniu spółki może dojść poprzez: (1) dokonanie czynności bez wymaganej zgody innego organu lub (2) wadliwą reprezentację spółki (tj. działanie w braku należytego umocowania organu/członka organu, co jest naruszeniem z zakresu reprezentacji spółki).

Pierwszy ze wspomnianych przypadków nie jest związany z tematyką dzisiejszego wpisu, więc poprzestanę jedynie na stwierdzeniu, że w braku wymaganej zgody organu (np. zgromadzenia wspólników lub rady nadzorczej) na dokonanie przez zarząd danej czynności prawnej – skutki czynności dokonanej w braku takiej zgody zależą od charakteru prawnego źródła obowiązku uzyskania zgody innego organu. Czynność taka może zatem być: (1) nieważna – w przypadku jeżeli zgoda była objęta wymaganiem ustawowym albo (2) ważna – jeżeli obowiązek uzyskania zgody wynikał „jedynie” z umowy spółki, przy czym w tym drugim wypadku nie jest wykluczona odpowiedzialność członków zarządu wobec spółki z tytułu naruszenia umowy spółki.

Jeżeli chodzi o drugą sytuację, a więc wadliwą reprezentację, która skutkuje brakiem umocowania/kompetencji do działania w imieniu osoby prawnej, zachodzi ona przykładowo wtedy, gdy w imieniu reprezentowanego podmiotu (wadliwej) czynności dokonuje jej organ, w skład którego wchodzą osoby, których mandat wygasł.

Nie wdając się w skomplikowane rozważania prawne należy jedynie stwierdzić, że do niedawna w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie dominował pogląd, zgodnie z którym
zastosowanie w takiej sytuacji znajdzie art. 39 § 1 KC, z którego w związku z art. 58 § 1 KC wywodzono bezwzględną nieważność czynności prawnych dokonanych wadliwie przez osoby, które nie mały ważnego umocowania do działania jako organ osoby prawnej.

Obecnie, na kanwie orzeczenia Sądu Najwyższego z 14 września 2007 r. (III CZP 31/07) linia orzecznicza Sądu Najwyższego zaczęła się zmieniać. Wydaje się, że akceptowane jest już stosowanie do czynności dokonanych wadliwie przez osoby działające jako organ spółki kapitałowej, przepisów KC o pełnomocnictwie. Zgodnie z tymi regulacjami, w przypadku gdy zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania (taki przedstawiciel jest określany jako falsus procurator tzn. fałszywy pełnomocnik) albo przekroczy jego zakres, czynność taka jest czynnością prawną niezupełną i może zostać potwierdzona przez osobę prawną (spółkę), w której imieniu została zawarta.

W tym celu konieczne byłoby uprzednie powołanie (tj. odnowienie mandatu) danego członka zarządu w spółce, a następnie potwierdzenie wadliwych czynności dokonanych z jego udziałem przez spółkę, np. w drodze oświadczenia zarządu lub członków zarządu (zgodnie z zasadami reprezentacji) spółki potwierdzającego zgodę na zawarcie wskazanych tam umów. W doktrynie prawa został zgłoszony pogląd, że potwierdzenie może zostać dokonane także w innych formach, w szczególności w określonych sytuacjach nie da się wykluczyć dokonania potwierdzenia w sposób dorozumiany, m.in. w drodze rozpoczęcia wykonywania umowy.

Należy także pamiętać, iż w przypadku podmiotów wpisanych do rejestru przedsiębiorców mają zastosowanie przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, które chronią osoby trzeciej działającej ze spółką (podmiotem rejestrowym) w dobrej wierze m.in. poprzez wprowadzenie systemu domniemań prawnych (np. w zakresie prawdziwości danych wpisanych do rejestru). Z drugiej strony, czynność dokonana w takiej sytuacji przez przedstawiciela niebędącego już uprawnionym do działania za osobę prawną, nie może być skutecznie podważona przez tę osobę prawną. Taka regulacja ma na celu zagwarantować pewność obrotu.
4.Podsumowanie

Krótko podsumowując powyższe wywody należy stwierdzić, że ze względu na duże ryzyko wiążące się z działaniem bez umocowania, należy ostrożnie podchodzić do problematyki odnawiania mandatu. Odnosi się to zarówno stosowania zasad ustawowych, jak i do ich modyfikowania. W tym ostatnim wypadku należy starać się o możliwe precyzyjne formułowanie treści umowy spółki.

Niewątpliwie dobrą praktyką jest, w przypadku zaistnienia wątpliwości kiedy wygasa mandat, coroczne jego odnawianie. Ponadto, przyjęcie takiej zasady pozwala należycie cyklicznie kontrolować tę sprawę (np. corocznie na zwyczajnym zgromadzeniu), a przez to minimalizować ryzyko związane z brakiem odnowienia mandatu.

Andrzej Sałamacha, radca prawny, doradca restrukturyzacyjny YOURS Panasiuk

Publikacja: 2015-09-09, "Korporacyjnie.pl" >>>

2016-09-09

Nowelizacja ustaw o PIT i CIT od 2017 roku

W dniu  5 września 2016 roku Sejm ostatecznie uchwalił nowelizację przepisów w zakresie podatków dochodowym od osób fizycznych oraz osób prawnych. Nowelizacja zostanie teraz skierowana do podpisu Prezydenta i po jej publikacji, zmiany wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2017 roku.

Sztandarowym hasłem uchwalonej właśnie nowelizacji jest obniżka stawki CIT z 19 do 15% dla tzw. małych podatników, tj. podmiotów, u których wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości w złotych 1,2 mln euro. Rozwiązanie to będzie również dotyczyć podatników rozpoczynających działalność. Preferencyjną stawką podatku nie zostaną objęte podatkowe grupy kapitałowe. Ustawa zawiera szereg ograniczeń, które mają zapobiec przeprowadzaniu przez podatników restrukturyzacji, pozwalających na skorzystanie z obniżonej stawki.

Jednocześnie, w ramach tzw. uszczelniania systemu podatkowego, zdecydowano się na wprowadzenie katalogu przychodów, które uznaje się za osiągnięte na terenie Polski.  Ustawa wskazuje przy tym, że za uzyskane w Polsce przez nierezydentów (podmioty podlegające w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu), uznawane będą dochody (przychody) z „wszelkiego rodzaju działalności” prowadzonej na terenie Polski, w tym poprzez położony w Polsce zakład, z nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu publicznego w ramach obrotu giełdowego w tym uzyskane ze zbycia takich papierów oraz realizacji praw z takich papierów, z tytuły przeniesienia własności akcji/ udziałów lub ogółu praw i obowiązków w spółce, której ponad 50% aktywów stanowią nieruchomości (bezpośrednio lub pośrednio) położone w Polsce oraz przychody/ dochody z tytułu „należności regulowanych/ stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych przez polskie osoby fizyczne, prawne  lub jednostki nie posiadające osobowości prawnej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia”. Nie jest jasne, w jakiej relacji mają pozostawać te zapisy, w stosunku do postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W toku prac nad projektem ze strony środowisk biznesowych były kierowane zastrzeżenia wskazujące na to, że pierwszeństwo przed ustawa mają przepisy umów międzynarodowych, ale zastrzeżenia te nie zostały uwzględnione i faktyczne funkcjonowanie wskazanych przepisów w praktyce organów podatkowych na chwilę obecną jest trudne do określenia.

Dodatkowo nowelizacja dotyczy także zmiany zasad ustalania przychodu z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Obecnie kapitał przelany na agio nie jest przychodem – po zmianach przychód będzie stanowić cała wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, przy czym, będzie ona musiała odpowiadać wartości rynkowej danego wkładu niepieniężnego.

Ostatnią istotną zmianą jest wprowadzenie tzw. małej klauzuli antyabuzywnej. Dotychczas tylko połączenia (fuzje) i podziały spółek, dla zachowania neutralności podatkowej takich transakcji, musiały posiadać uzasadnienie ekonomicznego. Po zmianach, od 1 stycznia 2017 roku wymóg taki będzie także dotyczył transakcji wymiany udziałów/akcji, w zakresie których dotychczas nie istniało takie ograniczenie. Zatem od 1 stycznia 2017 roku wymiana nie będzie neutralna, jeżeli nie została przeprowadzona z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych lecz głównym bądź jednym z głównych celów takiej operacji jest uniknięcie lub uchylenie się od opodatkowania. Z drugiej strony, istnienie przepisu szczególnego od nowego roku wyłączy możliwość sięgnięcia przez organy podatkowe po klauzulę generalną przewidzianą w Ordynacji podatkowej.

Pełny tekst ustawy z dnia 5 września 2016 roku  o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje się na stronie Sejmu RP pod adresem: http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/PrzebiegProc.xsp?id=E35E5AA4556DAE8CC1257FE1002568D7

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-07-05

Biura rodzinne zajmą się wszystkim

POMYSŁ NA BIZNES: Zadaniem firm typu family office jest dbanie o interesy rodzin biznesowych na wielu płaszczyznach

Historia firm działających jako family office na świecie sięga XIX wieku, kiedy to dwie amerykańskie rodziny Morganów i Rockefellerów założyły pierwsze na świecie tego typu instytucje. Family office miały być buforem między rodziną a światem finansów. Idea wzięła się z potrzeby osób majętnych, które postanowiły sięgnąć po kompleksową pomoc specjalistów dla ułatwienia prowadzenia swoich interesów. Samodzielnych doradców jest wielu, jednak specjalizują się oni w konkretnych zagadnieniach. Firmy typu family office całościowo patrzą na rodzinne interesy. Tego typu instytucje zaczęły powstawać także w Europie Zachodniej, a kilka lat temu pojawiły się w Polsce.

— Społeczeństwo polskie dopiero buduje swój kapitał i jest on bardzo często nadal operacyjnie aktywny. Coraz częściej jednak przedsiębiorcy odkładają część zysków jako oszczędności rodzinne. Nie zawsze mają jednak czas, aby należycie nimi zarządzać. Widać to szczególnie w obecnym okresie, kiedy rynek finansowy oferuje niewielkie stopy procentowe, a przyzwyczajeni do większych zwrotów inwestorzy szukają bardziej intratnych inwestycji. Mamy doświadczenie, że decyzje, które podejmowane były bez należytejanalizy, skończyły się w wielu przypadkach utratą inwestowanego kapitału — mówi mecenas Anna Maria Panasiuk z Yours Family Office.

Jednak charakterystyka firm korzystających z usług family office na Zachodzie a w Polsce jest nieco inna. Na Zachodzie biznesy rodzinne istnieją od pokoleń, a tym samym od dawna współpracują z tego typu instytucjami. W Polsce, ze względu na burzliwą historię, firmy rodzinne działają niedługo — w porównaniu z innymi państwami.

— W zakresie planowania sukcesji międzypokoleniowej, głównie w zakresie udziałów w spółkach rodzinnych, polscy przedsiębiorcy stoją przed dużym wyzwaniem. Jest bardzo duża różnica pomiędzy warunkami sukcesji na Zachodzie i w Polsce, wynika ona z braku regulacji prawnych regulujących ten proces. Zdarzają się przypadki, gdy spadkodawca nie pozostawia po sobie spadkobiercy zdolnego przejąć rodzinny biznes. W takich sytuacjach sukcesja w polskich warunkach staje się czasem niemożliwa lub bardzo utrudniona. Brak jest również regulacji w Polsce dla lokalnych usług family office. Mogą one świadczyć jedynie usługi doradztwa, to nadal klient sam musi podejmować decyzje inwestycyjne. Natomiast w Szwajcarii czy Londynie klient powierza swój majątek family office, które tym majątkiem zarządza — mówi Anna Maria Panasiuk. 

Więcej > Publikacja: 2016-07-05, "Puls Biznesu" <

2016-06-09

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania - podpisana

W dniu 7 czerwca 2016 roku Prezydent podpisał uchwaloną przez Sejm w dniu 13 maja 2016 r. ustawę o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, która ostatecznie wprowadza do polskiego prawodawstwa generalną klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania. Ustawa wejdzie w życie w terminie 30 dni od daty publikacji. Rządowe Centrum Legislacji nie wskazało jeszcze planowanej daty publikacji.

Przypomnijmy, ze zgodnie z nowym art. 119a Ordynacji, czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie będzie skutkować osiągnięciem korzyści podatkowej, jeśli sposób działania był sztuczny. Warunkiem pozbawienia takiej czynności mocy prawnej jest uznanie jej za unikanie opodatkowania – spełnienia łącznie przesłanki sztuczności i działania w celu osiągnięcia korzystnego rezultatu podatkowego, stojącego w sprzeczności z istotą regulacji podatkowej.

Klauzula będzie miała zastosowanie, jeśli rezultatem działań mających cechy „agresywnej optymalizacji podatkowej” będzie korzyść podatkowa, której rozmiary przekraczają 100 000 zł. Klauzula stosowana będzie w drodze decyzji.

Ustawa wprowadza – w art. 5 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług również klauzulę nadużycia prawa w odniesieniu do podatku VAT.

Przepisy przejściowe wskazują że nowe uregulowania będą miały zastosowanie do „korzyści podatkowej” osiągniętej po wejściu w życie nowelizacji. Niestety nie można wykluczyć, że organy podatkowe będą próbowały po wejściu w życie tych przepisów kwestionować bieżące skutki (w zakresie „korzyści” które wystąpią już po wejściu nowelizacji w życie) takich transakcji, które dokonane zostały przed wejściem w życie klauzuli.

Jak tylko uzyskamy informację o dacie publikacji, przekażemy ją Państwu niezwłocznie oraz przedstawimy w szczegółach treść nowej regulacji.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-06-15

Opublikowana - klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania

Zmiany w Ordynacji podatkowej wprowadzające do polskiego systemu prawnego generalną klauzule obejścia prawa, uchwalone 13 maja 2016 roku, zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 14 czerwca 2016 r. pod pozycją 846: http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2016/846

Oznacza to, że od dzisiaj, 15 czerwca zaczyna biec 30-dniowy okres vacatio legis i – zgodnie z art. 9 ustawy nowelizującej, zmiany wejdą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Zatem klauzula zacznie obowiązywać z dniem 15 lipca 2016 roku.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk

2016-06-14

Które dochody fundacji są opodatkowane

Fiskus każe płacić CIT od sprzedaży uzyskanego przez fundację składnika majątkowego, nawet jeśli pieniądze uzyskane w ten sposób są przeznaczone i faktycznie wydatkowane na jej cele statutowe preferowane przez ustawodawcę.

Fundacje w Polsce mogą być tworzone i działają na podstawie przepisów ustawy z  6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jedn. DzU z 1991 nr 46 poz. 203 ze zm.).

Głównymi celami, dla jakich fundacja może zostać utworzona, są w szczególności:

  • ochrona zdrowia,
  • rozwój gospodarki i nauki,
  • oświata i wychowanie, kultura i sztuka,
  • opieka i pomoc społeczna,
  • ochrona środowiska oraz
  • opieka nad zabytkami.

Fundację może utworzyć zarówno osoba fizyczna jak i osoba prawna (fundator). W tym celu fundator podpisuje stosowny akt fundacyjny. Akt taki powinien mieć formę aktu notarialnego. Zachowania tej formy nie wymaga się, jeżeli ustanowienie fundacji następuje w testamencie. W akcie fundacyjnym fundator ustala cele, dla jakich fundacja jest tworzona, oraz określa majątek, w który zamierza wyposażyć fundację (taki majątek tworzy fundusz założycielski fundacji). Fundator nadaje również statut fundacji (w którym wskazuje m.in. siedzibę, cele i zasady jej działania oraz członków jej zarządu).

Fundacja podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego (Rejestr stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej). W momencie wpisu do rejestru fundacja uzyskuje osobowość prawną. Staje się tym samym odrębnym podmiotem, posiadającym własny majątek.

Fundacja może prowadzić działalność gospodarczą (wtedy konieczny jest wpis do Rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). Fundacja może również nabywać pieniądze i inne składniki majątkowe, przykładowo w drodze spadku, darowizny lub zapisu.

Fundacja, jako osoba prawna, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Na początku bez daniny…

Samo utworzenie fundacji i wyposażenie jej w majątek przez fundatora (utworzenie funduszu założycielskiego fundacji) jest zwolnione z opodatkowania po stronie fundacji. Nie jest również opodatkowane po stronie fundatora, który co do zasady nie uzyskuje w zamian żadnej korzyści majątkowej. Warto więc już na etapie tworzenia fundacji zastanowić się, jakiego majątku fundacja będzie potrzebowała dla swojego prawidłowego działania (pieniądze, nieruchomości, akcje, sprzęt medyczny etc.), aby móc skorzystać z podatkowego uprzywilejowania nadanego przez ustawodawcę.

Uwaga! Po rejestracji w KRS fundusz założycielski fundacji nie może zostać zmieniony, w związku z czym nie ma możliwości jego zwiększenia w późniejszym czasie i skorzystania ze wskazanego zwolnienia z opodatkowania.

… później 19 proc. przychodów

Przychody z działalności gospodarczej fundacja pomniejsza o koszty ich uzyskania i od wyliczonego w ten sposób dochodu odprowadza 19-proc. podatek dochodowy.

Podobnie obciążone są uzyskane przez fundację: spadki, darowizny  oraz zapisy. Fundacja, jako osoba prawna nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn – darowizny i zapisy uczynione na rzecz fundacji oraz spadki objęte przez fundację są opodatkowane podatkiem dochodowym jako nieodpłatne świadczenia. Rynkowa wartość otrzymanego w taki sposób majątku, pomniejszona o ewentualne koszty jego uzyskania, jest po stronie fundacji opodatkowana 19-proc. podatkiem dochodowym.

Zwolnienie przedmiotowe

Co ważne, fundacja jako podmiot działający na podstawie statutu ma możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia z opodatkowania w zakresie uzyskanego dochodu (ze wszystkich źródeł jego pozyskania, tj. z prowadzonej działalności gospodarczej, ze spadku, darowizny,  zapisu etc.).

Należy pamiętać, że zwolnienie powyższe nie dotyczy jednak dochodów uzyskanych z:

  1. działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów przemysłu elektronicznego, paliwowego, tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także pozostałych wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,5 proc., oraz wyrobów z metali szlachetnych albo z udziałem tych metali lub dochodów uzyskanych z handlu tymi wyrobami;
  2. działalności polegającej na oddaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego używania (przykładowo leasing, dzierżawa itp.).

Z opodatkowania zwolniony jest dochód fundacji w części, w jakiej został przeznaczony i faktycznie wydatkowany na cele preferowane przez ustawodawcę, które są zarazem  statutowymi celami fundacji. Aby dochód fundacji korzystał ze zwolnienia, fundacja spełniać musi więc następujące warunki:

  1. celem statutowym fundacji musi być co najmniej jedna ze wskazanych działalności (przy czym nie musi być to wyłączna statutowa działalność fundacji):
    • naukowa,
    • naukowo-techniczna,
    • oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów,
    • kulturalna,
    • w zakresie kultury fizycznej i sportu,
    • ochrony środowiska,
    • wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę,
    • dobroczynności,
    • ochrony zdrowia i pomocy społecznej,
    • rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz
    • kultu religijnego (cele preferowane);

 

  1. uzyskany przez fundację dochód musi zostać przeznaczony na wskazane powyżej cele preferowane w całości bądź w części (tj. w momencie jego uzyskania, wskazywany jest cel, na który w przyszłości dochód zostanie przeznaczony), a następnie
  2. uzyskany przez fundację dochód musi być faktycznie wydatkowany na cele preferowane , na które został przeznaczony (bez względu na termin wydatkowania).

Przykład 1

Celem statutowym fundacji jest działalność kulturalna. Zgodnie ze statutem fundacji,  w ramach działalności kulturalnej organizuje ona spotkania promujące kulturę lokalną.  Fundacja  otrzymała tytułem darowizny kwotę 100. Kwota darowizny jest przychodem fundacji z tytułu nieodpłatnego świadczenia, który byłby opodatkowany. Darowaną kwotę fundacja przeznaczyła i wydatkowała na organizację spotkania. W związku z powyższym kwota darowizny podlegała zwolnieniu z opodatkowania.

KONIEC PRZYKŁADU

Przykład 2

Fundacja znana przykładu 1 przeznaczyła i wydała kwotę 50 z uzyskanej darowizny na organizację spotkania, a pozostałe 50 darowała osobie potrzebującej.  Kwota 50 wydana na organizację spotkania podlegała zwolnieniu z opodatkowania, ponieważ została wydatkowana na cel statutowy fundacji, który jest preferowany przez ustawodawcę. Z kolei 50 przeznaczone dla potrzebującej osoby podlegało opodatkowaniu, ponieważ celem statutowym fundacji nie jest pomoc społeczna.

KONIEC PRZYKŁADU

Przeznaczenie i wydatkowanie przez fundację dochodu na cele preferowane powinno być, co do zasady, bezpośrednie, aby mogła ona  skorzystać ze zwolnienia w tym zakresie. Najprościej rzecz ujmując, między wydatkowaniem dochodu a realizacją celu nie może istnieć żadna pośrednia czynność fundacji. Ustawodawca wskazał również pośrednie formy przeznaczania, wydatkowania oraz inwestowania dochodu, które również korzystają ze zwolnienia, należy je jednak interpretować ściśle.

Pośrednie formy także z preferencją

I tak, jeżeli dochód zostanie wydatkowany na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji preferowanych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, to  również podlega on zwolnieniu z opodatkowania.

Dodatkowo utraty zwolnienia nie powoduje lokowanie dochodów, poprzez nabycie następujących aktywów:

  • wyemitowanych po 1 stycznia 1989 r. obligacji Skarbu Państwa lub bonów skarbowych oraz obligacji wyemitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego po  1 stycznia 1997 r.;
  • papierów wartościowych lub niebędących papierami wartościowymi instrumentów finansowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (tekst jedn. DzU z 2014 r. poz. 94 ze zm.), o ile nabycie takie nastąpiło w ramach zarządzania portfelem, o którym mowa w art. 75 tej ustawy, również w przypadku gdy zarządzanie portfelem odbywa się na podstawie umowy z towarzystwem funduszy inwestycyjnych, które wykonuje tę działalność na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z  27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jedn. DzU z 2014 r. poz. 157 ze zm.), pod warunkiem zdeponowania tych papierów wartościowych lub instrumentów finansowych na odrębnym rachunku prowadzonym przez uprawniony podmiot w rozumieniu ustawy  o obrocie instrumentami finansowymi;
  • jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych działających na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Przykładowo,  nabycie udziałów w spółkach z o.o. nie stanowi żadnej z powyżej wskazanych form lokowania dochodu, w związku z czym dochód przeznaczony na takie nabycie będzie podlegał opodatkowaniu. Co ważne, zdaniem  organów podatkowych, ulokowanie przez fundację dochodu na lokacie bankowej i uzyskiwanie z tego tytułu odsetek nie powoduje utraty zwolnienia, mimo że taka forma lokowania dochodu nie została przewidziana przez ustawodawcę.

Przykład 3

Fundacja z przykładów 1 i 2  otrzymała tytułem darowizny kwotę 500. Za kwotę 200 zakupiła nieruchomość, w której organizować będzie spotkania. Za kolejne 200 zakupiła udziały w spółce z o.o., z której otrzymywaną dywidendę wyda na  organizację spotkań. Za pozostałe 100 zakupiła obligacje Skarbu Państwa. W takiej sytuacji zarówno kwota 200 przeznaczona na zakup nieruchomości, jak i kwota 100 przeznaczona na zakup obligacji będą korzystały ze zwolnienia – są to pośrednie formy wydatkowania, które również podlegają zwolnieniu. Z kolei kwota 200 przeznaczona na zakup udziałów będzie podlegała opodatkowaniu. Warto dodać, że uzyskiwana dywidenda będzie podlegała w przedstawionej sytuacji zwolnieniu z opodatkowania.

KONIEC PRZYKŁADU

Inne aktywa

Jeżeli dochodem, który ma być „przeznaczony i wydatkowany” nie są środki pieniężne, ale inne aktywa majątkowe, ważne jest to, czy  takie aktywa mogą zostać technicznie, bezpośrednio wykorzystane na cele preferowane. Przykładowo, w przypadku nieruchomości przeznaczenie umożliwiające zwolnienie z opodatkowania może sprowadzać się do korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z celami statutowymi (jak w przykładzie 3 - prowadzenie w nieruchomości spotkań promujących kulturę lokalną). Jednak sprzedaż i wykorzystanie środków pochodzących ze sprzedaży na cele preferowane nie będzie bezpośrednim przeznaczeniem i wydatkowaniem takich składników majątkowych na cele preferowane.  Zdaniem  organów podatkowych, w takiej sytuacji dochód w postaci uzyskanego składnika majątkowego, który został sprzedany, podlega opodatkowaniu. Co ważne, fiskus  twierdzi, że otrzymanie (np. w drodze darowizny) przez fundację udziałów spółki z o.o. również podlega zwolnieniu z opodatkowania, jeżeli fundacja będzie przeznaczała uzyskaną dywidendę na cele statutowe fundacji, preferowane przez ustawodawcę.

Przykład 4

Celem statutowym fundacji jest działalność kulturalna. Zgodnie ze statutem fundacji, w ramach działalności kulturalnej organizuje ona spotkania, w trakcie których promuje wiedzę o kulturze lokalnej i przekazuje uczestnikom spotkania informacje o kulturze w formie broszur i  książek.  Fundacja otrzymała w drodze darowizny książki o kulturze lokalnej i  rozdała je uczestnikom spotkania. Wartość rynkowa otrzymanych przez fundację w drodze darowizny książek podlegałaby opodatkowaniu. W związku z tym, że fundacja wydała książki na cel statutowy fundacji (tj. bezpośrednio przeznaczyła aktywa na realizację celów), który jest preferowany przez ustawodawcę, wartość tych książek była po stronie fundacji zwolniona z opodatkowania.

KONIEC PRZYKŁADU

Przykład 5

Fundacja, o której mowa w przykładzie 4 sprzedała darowane jej książki, a uzyskane w ten sposób środki przeznaczyła na organizację spotkania promującego kulturę lokalną.  Wartość rynkowa otrzymanych w ramach darowizny przez fundację książek podlegała opodatkowaniu, ponieważ książki nie zostały bezpośrednio wykorzystane na realizację celów fundacji. Z kolei środki pozyskane ze sprzedaży książek i przeznaczone oraz wydatkowane na organizację spotkania podlegały zwolnieniu z opodatkowania.

KONIEC PRZYKŁADU

Jeżeli fundacja przeznaczy dochód na cele preferowane, a następnie nie wydatkuje tego dochodu zgodnie z przeznaczeniem, to od takiego dochodu będzie musiała odprowadzić podatek, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został wydany przez fundację na inne cele niż cele preferowane.

W przypadku składników innych niż środki pieniężne – zdaniem sądów – w sytuacji, gdy fundacja przeznaczy i wykorzysta te składniki na cele preferowane, ich późniejsze przeznaczenie przez fundację na inne cele nie powoduje utraty zwolnienia. Niestety, z takim podejściem nie zgadzają się  organy podatkowe.

Przykład 6

Celem statutowym fundacji jest działalność kulturalna. Zgodnie ze statutem fundacji,  w ramach działalności kulturalnej organizuje ona spotkania, w trakcie których promuje kulturę lokalną. Fundacja  otrzymała w spadku projektor, który wykorzystuje do wyświetlania informacji o kulturze lokalnej w czasie spotkań promujących tę kulturę. Po pewnym czasie fundacja sprzedała otrzymany projektor, a za otrzymane środki zorganizowała kolejne spotkania promujące kulturę lokalną.

Wartość rynkowa projektora podlegała zwolnieniu z opodatkowania,  ponieważ fundacja wykorzystywała go bezpośrednio na cele statutowe, preferowane przez ustawodawcę.

Zdaniem urzędów skarbowych, w momencie sprzedaży projektora fundacja utraciła to  zwolnienie, w związku z czym w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do sprzedaży urządzenia, fundacja powinna odprowadzić 19-proc. podatek od jego wartości.  Z kolei zdaniem sądów, fundacja nie utraciła tego zwolnienia, ponieważ już spełniła warunki konieczne dla skorzystania ze zwolnienia. Środki pozyskane ze sprzedaży projektora, przeznaczone na organizację spotkania również podlegały zwolnieniu z opodatkowania.

KONIEC PRZYKŁADU

Należy pamiętać, że kwestie dotyczące zwolnienia z opodatkowania dochodów fundacji są skomplikowane i w przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto skorzystać z porady prawnika –  specjalisty w tym zakresie.

Monika Baran, radca prawny, YOURS Panasiuk Law & Tax

Publikacja: 2016-06-13, "Rzeczpospolita" >>>

2016-06-03

Jak dochodzić zapłaty za złe obligacje?

Dochodzenie roszczeń pieniężnych w zakresie wykupu przeterminowanych obligacji wiąże się ze złą sytuacją ekonomiczną emitenta, która często zapowiada jego niewypłacalność. Dlatego zainteresowany, jak najszerszym zaspokojeniem swoich roszczeń wierzyciel, powinien dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania swojej wierzytelności.

Najlepszym, z perspektywy szybkości oraz zabezpieczenia wierzyciela, rodzajem postępowania procesowego jest postępowanie nakazowe. Wskazany rodzaj postępowania jest nie tylko tańszy od zwykłego procesu - opłata od pozwu w postępowaniu nakazowym wynosi ¼ opłaty stosunkowej (stanowiącej 5 % wartości przedmiotu sporu). Ponadto, nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym z chwilą wydania, stanowi tytuł zabezpieczenia wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności (art. 492 k.p.c.). Daje to możliwość wszczęcia postępowania zabezpieczającego, jeszcze przed zaskarżeniem nakazu przez pozwanego i zajęcie przez komornika całej kwoty dochodzonej pozwem przed zakończeniem postępowania.

Przepisy kodeksu postępowania cywilnego statuują jednak pewne formalne ograniczenia dla wydania przez sąd nakazu zapłaty, w postępowaniu nakazowym. W szczególności odnoszą się one do rodzaju dokumentu, jakim posługuje się wierzyciel. Zgodnie z art. 485 § 1 pkt 3 k.p.c. sąd wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie są udowodnione wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu.

Pierwszą przesłanką wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wskazaną w omawianym przepisie jest skuteczne doręczenie dłużnikowi wezwania do zapłaty. Drugą zaś przesłanką będzie pisemne oświadczenie dłużnika o uznaniu długu. Należy wskazać, że postacią pisemnego oświadczenia dłużnika o uznaniu długu jest niewątpliwie sam dokument obligacji. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 Ustawy o obligacjach (Dz.U. […]) - Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji (obligatariusza) i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Obligację należy więc zakwalifikować zgodnie z powyższą definicją jako tzw. właściwe uznanie długu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny uznanie właściwe jest niewątpliwie czynnością prawną, a ściślej – umową jednostronnie zobowiązującą, zawartą między dłużnikiem, a wierzycielem, w której dłużnik potwierdza swe zobowiązanie, zasadniczo mając na celu jego ustalenie, czasem także – zabezpieczenie (P. Machnikowski (w:) Kodeks cywilny..., red. E. Gniewek, t. 1, s. 427).

W przypadku odmiennej oceny charakteru obligacji przez sąd, wierzyciel może posiłkować się powszechnie publikowanymi raportami bieżącymi, które powinny wskazywać ewentualne przesunięcia (opóźnienia) w terminie wykupu obligacji. Emitent publikując taki raport, przyznaje tym samym fakt istnienia swojego zobowiązania. W związku z powyższym takie oświadczenie wiedzy może być z kolei zakwalifikowane jako niewłaściwe uznanie długu (M. Pyziak-Szafnicka, Przerwanie biegu przedawnienia przez uznanie, Rejent 1993, nr 9, s. 34 i n.; P. Machnikowski (w:) Kodeks cywilny..., red. E. Gniewek, t. 1, s. 428; B. Kordasiewicz (w:) System Prawa Prywatnego, t. 2, s. 617; P. Sobolewski (w:) Kodeks cywilny..., red. K. Osajda, t. 1, s. 914–915; T.M. Pałdyna, Przedawnienie..., s. 177).

Podsumowując, uzyskanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wydaje się więc być możliwe. Uzyskanie takiego orzeczenia wraz z umiejętnym dokonaniem zabezpieczenia roszczenia oraz  weryfikacji wypłacalności dłużnika może okazać się ostatnią szansą na skuteczną egzekucję wobec emitenta. 

Paweł Szumowski, Aplikant radcowski, YOURS Panasiuk

Publikacja: 2016-06-03, "Rzeczpospolita" >>>

2016-06-02

Obniżenie limitu transakcji gotówkowych i koszty podatkowe

Z dniem 1 stycznia 2017 roku wejdzie w życie zmiana w zakresie ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Prezydent podpisał nowelizację w dniu 30 maja 2016 r.

Nowelizacja w sposób znaczący obniża limity płatności, związanych z działalnością gospodarczą, których można dokonywać w formie gotówkowej.

Dotychczas przedsiębiorca, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej mógł dokonywać płatności w gotówce do kwoty 15 000 euro. Zobowiązany był do dokonywania przelewów bankowych tylko w przypadku wyższych kwot. W przepisach podatkowych nie było przy tym jednak żadnej sankcji, związanej z ewentualnym naruszeniem tego przepisu.

Od 1 stycznia 2017 roku limit transakcji gotówkowych wynosić będzie zaledwie 15 000 PLN, przy czym transakcje w walutach obcych przeliczać się będzie na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji. Dokonywanie lub przyjmowanie płatności bez wykorzystania rachunku płatniczego, w przypadku, gdy jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekroczy 15 000 zł, skutkować będzie tym, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą oraz podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych nie będą mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego.

Zgodnie z przepisem przejściowym zmieniane regulacje znajdą zastosowanie do płatności dokonywanych w roku podatkowym rozpoczynającym się po dniu 31 grudnia 2016 r. Jednocześnie rozwiązanie to nie będzie miało zastosowania do płatności wynikających z transakcji zawartych przed dniem 1 stycznia 2017 r., jeżeli wartość transakcji nie przekracza dotychczasowego limitu.

Katarzyna Bieńkowska, radca prawny, doradca podatkowy YOURS Panasiuk 

 

2015-12-16

Wymiana informacji podatkowych zatacza coraz szersze kręgi

Polskie organy podatkowe mają coraz szersze możliwości uzyskiwania informacji istotnych dla celów podatkowych od zagranicznych instytucji i organów podatkowych. Wkrótce, na skutek rozszerzenia zakresu automatycznej wymiany informacji, polski fiskus może być wręcz zalany danymi o zagranicznych aktywach polskich podatników. Rok 2016 będzie pierwszym okresem, za który można spodziewać się szerokiego zakresu automatycznej wymiany informacji podatkowych.

Polskie organy podatkowe mogą otrzymywać informacje dotyczące zagranicznych operacji, czy zagranicznych aktywów polskich podatników na kilka sposobów. Czytaj więcej…

Automatyczna wymiana informacji będzie odnosić się już do informacji/aktywów (głównie finansowych) posiadanych przez zobowiązanych na dzień 1 stycznia 2016 roku (w przypadku pewnych jurysdykcji wymiana będzie dotyczyć danych począwszy od 2017 r.). W przypadku UE i Szwajcarii standardem jest już wymiana informacji dotycząca dochodów odsetkowych osób fizycznych. Instytucje finansowe przygotowują się do wdrożenia wymiany informacji w odniesieniu do dużo szerszego zakresie grona podmiotów i ich beneficjentów, np.: spółek lub fundacji.

Należy jednak również spodziewać się ogromnej ilości informacji spływających do Polski z państw poza UE, które już zdecydowały lub zdecydują o wdrożeniu globalnego standardu (CRS) automatycznej wymiany informacji (AEOI) wypracowanego na forum OECD. Czytaj więcej… 

W razie dodatkowych pytań prosimy o kontakt. Zespół Kancelarii YOURS jest do Państwa dyspozycji aby pomóc w określeniu ewentualnego ryzyka podatkowego oraz zarządzeniu ryzykiem związanym z posiadaniem aktywów poza granicami kraju.

 Michał Nowacki, radca prawny, doradca podatkowy, szef działu podatkowego YOURS Panasiuk

 

2015-11-17

Zmiany w Ordynacji podatkowej od 1 stycznia 2016

W dniu 5 października 2015 r., Prezydent podpisał ustawę zmieniającą Ordynację podatkową oraz niektóre inne ustawy. Nowelizacja wprowadza szereg zmian do już istniejących przepisów, ale również wprowadza nowe przepisy oraz implementuje prawo wspólnotowe. Część zmian ma charakter korzystny dla podatników, a pozostałe są ukierunkowane profiskalnie. Ustawa zmieniająca ma długie vacatio legis (przepisy zaczną obowiązywać partiami: od 1 stycznia 2016 r., 1 lipca 2016 r. oraz 1 stycznia 2017 r.). Jest to zabieg szczególnie korzystny dla podatników, którzy będą mieli dużo czasu na oswojenie się z nowymi przepisami.

Najważniejsze zmiany wprowadzane przez ustawę nowelizującą

Jedne z najważniejszych zmian, jakie wprowadza nowelizacja, dotyczą interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. W pierwszej kolejności nowelizacja doprecyzowuje, że przedmiotem zapytania o interpretację indywidulaną mogą być wyłącznie przepisy materialne, a nie proceduralne (tj. przedmiotem wniosku nie mogą być pytania o właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej).

Następnie, zgodnie z wprowadzanymi zmianami, podatnicy stracą możliwość występowania o wniosek z interpretacją indywidualną w sytuacji, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe są objęte interpretacją ogólną. W takim przypadku podatnik, który wystąpił z wnioskiem o interpretację indywidulaną, otrzyma jedynie postanowienie o bezprzedmiotowości wniosku wraz z potwierdzenie, że w jego przypadku stosuje się interpretację ogólną. Na takie postanowienie podatnikowi przysługuje zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.

Pozytywną zmianą, z punktu widzenia podatników, jest możliwość wystąpienia zbiorczo o interpretację indywidualną (tzw. wniosek wspólny), np. przez grupę podatkową, konsorcjum, wspólników spółki osobowej, przy czym stroną postępowania będzie zawsze tylko jeden wskazany podmiot. Wniosek wspólny, będzie też podlegać wyższym opłatom (40 zł od każdego zainteresowanego).

Usprawniono również komunikację między podatnikami, a organami podatkowymi.  Podatnicy zyskają możliwość otrzymania informacji telefonicznie lub elektronicznie, o dacie wydania interpretacji, zawartej w niej ocenie stanowiska lub o innym rozstrzygnięciu sprawy.

Ponadto, nowe przepisy Ordynacji podatkowej umożliwią występowanie, zamawiającym i/lub realizującym zamówienie, o interpretacje indywidualne w trybie zamówień publicznych, w zakresie mającym wpływ na sposób obliczania ceny w związku z zamówieniem.

Zmiany dotknęły również przepisy regulujące zawieranie porozumień w sprawach cen transferowych, tak aby procedura była bardziej przyjazna dla podatników, a jednocześnie bardziej transparentna i efektywna. Między innymi, na wniosek podatników, porozumienie będzie mogło objąć okres już od momentu złożenia wniosku (tzw. rollback), dotychczas przepisy umożliwiały stosowanie porozumień dopiero od dnia doręczenia decyzji. Z drugiej strony, podatnicy będą zobowiązani we wniosku do wskazania „założeń krytycznych”, rozumianych jako warunki brzegowe stosowania danej metody ustalania cen. W rezultacie, niespełnienie warunków krytycznych może stanowić przesłankę do zmiany lub uchylenia porozumienia. 

Nowe przepisy uregulują również kwestię pełnomocnictw, poprzez umożliwienie składania i odwoływania pełnomocnictw w formie dokumentów elektronicznych, przy czym planowane jest utworzenie specjalnej bazy – centralnego rejestru pełnomocnictw. Dodatkowo nowelizacja wprowadza nową instytucję pełnomocnictwa ogólnego, które będzie upoważniało do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Z drugiej strony, pełnomocnictwo szczególne będzie upoważniało do działania wyłącznie we wskazanej sprawie podatkowej. Ponadto, w określonych przypadkach, będzie obowiązek ustanowienia w Polsce pełnomocnika do doręczeń (np. zmiana adresu zamieszkania, na państwo nie będące państwem członkowskim Unii Europejskiej).

Pozostałe zmiany obejmą, między innymi, zabezpieczenie wykonania zobowiązań, obniżenie stawki odsetek do 50% dla podatników dobrowolnie deklarujących zaległości podatkowe oraz wprowadzenie stawki sankcyjnej (150% stawka odsetek) w przypadkach korekt deklaracji podatku VAT, akcyzy i cła.

W przypadku Państwa zainteresowania tematem, chętni odpowiemy na wszelkie pytania w powyższym zakresie.


Edyta Winnicka, prawnik Yours Panasiuk

2015-11-17

Jest wina czy jej brak – czyli kiedy członek zarządu odpowiada za zobowiązania spółki z o.o.?

Odpowiedzialność określona w art. 299 kodeksu spółek handlowych jest swoistym mieczem Damoklesa wiszącym nad każdym, kto pełni funkcję członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność ta jest surowa i nakłada na członków zarządu spółki z o.o. obowiązek zachowania wysokiej staranności w zakresie czuwania nad płynnością finansową spółki i jej wypłacalnością wobec wierzycieli.

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., które musi wykazać wierzyciel są zasadniczo dwie:

  1. istnienie niezaspokojonego zobowiązania spółki
  2. oraz fakt, że egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna.

Członek zarządu nie jest jednak skazany na nierówną walkę, gdyż ustawodawca stworzył możliwość skutecznej obrony poprzez wykazanie m.in., że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy.

Co zatem w praktyce może oznaczać brak winy członka zarządu?

Jednoznacznej odpowiedzi, na tak zadane pytanie nie ma. Przykładowo - czy argumentem ochronnym może być faktyczny podział wykonywanych przez członków zarządu funkcji?

Pozytywnie wypowiedział się w tym zakresie Sąd Najwyższy (II CSK 661/08) stwierdzając, że odpowiedzialność członka zarządu wyłącza (…) brak winy w każdej postaci w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęciu postępowania układowego, a zatem członek zarządu nie będzie także odpowiadał, jeśli nie podjął stosownych działań z winy nieumyślnej. Brak winy może wiązać się z różnymi okolicznościami. Istotne jest jedynie, aby te okoliczności powodowały brak możliwości stwierdzenia istnienia podstawy do ogłoszenia upadłości, pomimo dołożenia należytej staranności przez członka zarządu. Wobec tego nie można z góry wykluczyć, tylko ze względu na brak odpowiednich postanowień umowy spółki, że brak wiedzy o sytuacji finansowej spółki mógł być konsekwencją wewnętrznego podziału zadań pomiędzy poszczególnymi członkami zarządu.

Z kolei Sąd Apelacyjny w Białymstoku (I ACa 886/14) uznał, że tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy stan niewypłacalności powstał na skutek podstępnego wprowadzenia w błąd pozwanego członka zarządu przez innego członka zarządu, można byłoby rozważać brak winy w niezgłoszeniu upadłości. (…). Najogólniej rzecz ujmując, członek zarządu, chcący uniknąć odpowiedzialności z powołaniem się na brak swej winy, powinien wykazać swój niezawiniony brak kontaktu z księgowością i finansami spółki, z powodu np. dłuższej nieobecności obejmującej czas, w którym odpowiedni wniosek miał być złożony.

Mniej liberalny okazał się Sąd Apelacyjny w Krakowie (I ACa 1158/14). W myśl orzeczenia tego sądu, jeżeli pomiędzy osobami współtworzącymi zarząd spółki doszło do wewnętrznego podziału zadań decydujących o tym, że jedynie niektórzy spośród nich mają realny wgląd w ten stan, to okoliczność ta nie będzie miała zasadniczo znaczenia z prawnego punktu widzenia dla ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej wobec osób trzecich opartej na przepisie art. 299 § 1 KSH. (…). Tym bardziej taka odpowiedzialność nie jest zniesiona wobec członka zarządu, który utracił rzeczywisty wpływ na sposób funkcjonowania spółki godząc się albo to wprost na swoją bierną rolę w jego strukturze albo też na sytuację, w której prowadzenie spraw spółki, w sposób faktyczny, zostało przejęte przez podmiot trzeci spoza jej struktury organizacyjnej czy kapitałowej. Pogląd ten wyraził również Sąd Najwyższy (III CSK 46/10), który stwierdził, że odpowiedzialności członka zarządu nie uchyla również umowa łącząca członków zarządu co do sposobu kierowania sprawami spółki, w szczególności ustalony umownie podział czynności.

Podsumowując, pełnienie funkcji członka zarządu spółki z o.o. nieodłącznie wiąże się z ryzykiem ponoszenia surowej osobistej odpowiedzialności za niezaspokojone zobowiązania tej spółki wobec jej wierzycieli. Zasadniczo należy też przyjąć, że członek zarządu powinien mieć obraz całościowej sytuacji finansowej spółki, bez względu na ewentualny wewnętrzny podział zadań w zarządzie. Wskazane jest zatem aby każdy z członków zarządu stale monitorował sytuację spółki oraz utrzymywał bieżący kontakt z dyrektorem finansowym i księgowością spółki. Zarząd powinien również opracować i wprowadzić procedury związane z obiegiem danych finansowych spółki, tak aby otrzymywać aktualne raporty w tym zakresie oraz informacje o wszelkich sytuacjach nadzwyczajnych.

Antoni Goraj, radca prawny Yours Panasiuk

2015-11-17

Uwaga! Nowa ulga podatkowa dla innowacyjnych przedsiębiorców

Od dnia 1 stycznia 2016 r. przedsiębiorcy będą mieli możliwość skorzystania z nowej ulgi podatkowej, na działalność badawczo-rozwojową (dalej: „B+R”). Ulga ta została wprowadzona ustawą z dnia 25 września 2015 r., o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1767), która została ogłoszona dnia 2 listopada 2015 r.

W przeciwieństwie do obecnie obowiązującej ulgi na nowe technologie (która z dniem 1 stycznia 2016 r. zostanie zniesiona), nowa ulga nie będzie przysługiwać przedsiębiorcom, którzy nabywają gotowe nowe technologie od innych podmiotów, ale przede wszystkim tym, którzy samodzielnie prowadzą badania i prace rozwojowe (np: przedsiębiorcomtworzącym i projektującym nowe, zmienione lub ulepszone produkty, procesy, czy usługi).

Przedsiębiorcy prowadzący działalność B+R będą mieli możliwość dodatkowego, (niezależnie od rozliczania kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych), odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na tą działalność, o ile wyodrębnią te koszty w księgach rachunkowych i odrębnie wykażą je w zeznaniu podatkowym.

Kosztami kwalifikowanymi podlegającymi dodatkowemu odliczeniu w ramach ulgi będą:

1. wynagrodzenia pracownicze wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne, o ile dotyczą pracowników zatrudnionych w celu realizacji działalności badawczo-rozwojowej

 - w wysokości 30% tych kosztów,

 2. wydatki na materiały i surowce bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową,

 3. wydatki na ekspertyzy, opinie, usługi doradcze i usługi równorzędne, a także nabycie wyników badań naukowych, świadczonych lub wykonywanych na podstawie umowy przez jednostkę naukową (w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki) na potrzeby prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej,

 4. wydatki na odpłatne korzystanie z aparatury naukowo-badawczej wykorzystywanej wyłącznie w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli to korzystanie nie wynika z umowy zawartej z podmiotem powiązanym,

 5. dokonywane w danym roku podatkowym, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności B+R z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością,

– w wysokości 20% tych kosztów, jeśli przedsiębiorca jest mikro, małym lub średnim przedsiębiorcom

- w wysokości 10% tych kosztów jeśli przedsiębiorca jest dużym przedsiębiorcom.

Odliczenia będzie można dokonać w zeznaniu za rok, w którym te koszty poniesiono. Ewentualnie w przypadku wykazania przez przedsiębiorcę w danym roku straty lub w przypadku, gdy przysługujące przedsiębiorcy odliczenia będą wyższe, niż wykazany przez niego w danym roku dochód. Koszty te będą mogły zostać odliczone, w 3 kolejnych latach podatkowych.

Ulga nie będzie przysługiwała przedsiębiorcom, którzy w roku poniesienia kosztów na działalność B+R, prowadzili działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia lub którym koszty te zostały w jakiejkolwiek formie zwrócone.

Mimo że wydaje się, iż przysługująca ulga nie będzie znaczna, to jednak dla przedsiębiorców prowadzących uprzywilejowaną tą ulgą działalność może być pomocna. Warto więc przeanalizować własną działalność pod kątem prowadzonych prac B+R, aby móc przygotować się do skorzystania z nowej ulgi w nadchodzącym roku.

W przypadku Państwa zainteresowania tematem, jesteśmy chętni aby odpowiedzieć na wszelkie Państwa pytania w powyższym zakresie.

Monika Baran, radca prawny Yours Panasiuk

2015-11-17

Europejskie poświadczenie dziedziczenia

Funkcjonowanie swobód wspólnego rynku Unii Europejskiej doprowadziło do rozproszenia aktywów polskich obywateli na różne kraje wspólnoty. W momencie śmierci osoby, która była właścicielem składników majątku położonego w różnych krajach, spadkobiercy stają przed problemem skutecznego przeprowadzenia postępowania spadkowego.

Wśród głównych kwestii wymagających analizy wskazać należy przede wszystkim wybór prawa właściwego dla postępowania spadkowego oraz konieczność przeprowadzania wielu postępowań w stosunku do składników majątku położonych na obszarach różnych jurysdykcji. Nie istnieje bowiem żaden szeroko stosowany akt prawa międzynarodowego, który regulowałby wymienione powyżej kwestie. Wyjątkiem jest tu co prawda Konwencja dotycząca kolizji praw w przedmiocie formy rozporządzeń testamentowych, sporządzona w Hadze dnia 5 października 1961 r., jednak należy zauważyć, że ogranicza się ona jedynie do 35 państw będących jej stroną. Całkowicie poza regulacją pozostaje dodatkowo kwestia transgranicznego spadkobrania ustawowego. Dlatego polscy obywatele, który odziedziczyli rzecz lub prawo znajdujące się poza terytorium Polski, niejednokrotnie zmuszeni są do przeprowadzania szeregu postępowań spadkowych zgodnie z prawem państwa, w którym spadkodawca pozostawił dany składnik majątku.

Powyższy problem stał się przedmiotem zainteresowania ustawodawcy unijnego, czego wynikiem jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (dalej „Rozporządzenie”). Należy jednak mieć na uwadze, że ze stosowania Rozporządzenia zrezygnowały trzy państwa – Dania, Wielka Brytania i Irlandia.

Rozporządzenie konstytuuje główną zasadę, zgodnie z którą od dnia 17 sierpnia 2015 r. prawem właściwym dla postępowań w sprawach dziedziczenia majątku po osobie zmarłej będzie prawo kraju, w którym osoba ta miała  miejsce zwykłego pobytu w chwili śmierci. Omawiany akt reguluje również zasady kolizji przepisów oraz wprowadza reguły uznawania i wykonywania orzeczeń wydawanych przez sądy i organy państw członkowskich w innych krajach Unii. Rozporządzenie jest więc próbą całościowej regulacji kwestii spraw spadkowych, dzięki której obywatele Unii będą mogli w prostszy i szybszy sposób dochodzić swoich praw do spadku.

Szczególnym narzędziem, które wprowadza Rozporządzenie, jest europejskie poświadczenie dziedziczenia (dalej „EPD”).  EPD ma ułatwić realizację praw beneficjentów spadku bez konieczności uzyskiwania dodatkowych dokumentów w różnych państwach członkowskich.

Prawo do wystąpienia o wydanie EPD będzie przysługiwać spadkobiercom, zapisobiercom mającym bezpośrednie prawa do spadku oraz wykonawcom testamentów lub zarządcom spadku, którzy potrzebują wykazać w innym państwie członkowskim swój status lub prawa.

W Polsce organami właściwymi do wydawania EPD  będą sądy i notariusze. Rozporządzenie upoważnia te organy do weryfikacji podstaw do wydania EPD poprzez możliwość żądania dodatkowych dokumentów lub złożenia przez zainteresowane strony przyrzeczenia.  Osoba, która uzyska EPD, nie będzie zobowiązana do przeprowadzenia dodatkowych procedur związanych z uznaniem tego dokumentu w innym państwie członkowskim. Trzeba jednak mieć na uwadze, iż odpis EPD będzie wywoływał skutki prawne jedynie przez sześć miesięcy, z wyjątkiem szczególnych sytuacji, w których organ wydający zaświadczenie może zdecydować o dłuższym okresie jego ważności. Aby móc posłużyć się zaświadczeniem po upływie tego okresu, należy wystąpić do właściwego organu o przedłużenie okresu ważności lub o wydanie nowego dokumentu.

Istotną cechą EPD jest konieczność zachowania szczegółowej treści takiego poświadczenia. EPD ma zawierać m.in. takie informacje, jak dane małżonka lub partnera zmarłego, byłego małżonka, sporządzone dotychczas przez zmarłego testamenty oraz zawarte przez niego majątkowe umowy małżeńskie. EPD zaświadcza również o przypadającym każdemu ze spadkobierców czy zapisobierców udziale w spadku.

Pamiętać należy, że EPD nie zastępuje dokumentów wydanych przez organy państw członkowskich (np. stwierdzenia nabycia spadku). Nie stanowi ono również materialnoprawnej podstawy praw i obowiązków związanych ze spadkobraniem. EPD jest dokumentem rodzącym jedynie wzruszalne domniemanie prawne, iż osoba wymieniona w poświadczeniu jako spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu lub zarządca spadku posiada ten status i określone uprawnienia. 

Podsumowując, od 17 sierpnia 2015 r. wejdą w życie znaczące zmiany w zakresie transgranicznej procedury spadkowej. Nowe regulacje niewątpliwie ułatwią postępowanie związane ze sprawami spadkowymi, przede wszystkim dochodzenie praw majątkowych, np. wypłatę środków finansowych znajdujących się na kontach banków mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Oczywiście z oceną skuteczności Rozporządzenia trzeba będzie poczekać, jednakże już dziś można stwierdzić, że takie rozwiązania przyczyniają się do coraz pełniejszej integracji europejskiej, w szczególności na poziomie bezpośrednio dotyczącym pojedynczych obywateli.

Paweł Szumowski, aplikant radcowski Yours Panasiuk i Katarzyna Zając, aplikant radcowski Yours Panasiuk

 

2015-11-17

Konferencja Grupy YOURS - „ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH” - 14 październik 2015

Dr Anna Maria Panasiuk i Grupa YOURS zapraszają na konferencję poświęconą sukcesji międzypokoleniowej

pt. „ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”.

Konferencja odbędzie się 14 października 2015 roku

w hotelu WESTIN w Warszawie, Al. Jana Pawła II 21

(wstęp wolny - liczba miejsc ograniczona)

PROGRAM

09.30 Poczęstunek i rejestracja
10.00 Otwarcie konferencji i przywitanie gości – dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.05 Sukcesja majątkowa w rodzinie – dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.50 Usługi finansowe w trudnych czasach – Katarina Bandur (Vontobel) i Rolf Frehner (Vontobel) - prelekcja w języku
angielskim (zapewniamy tłumaczenie PL/ENG)
11.10 Przerwa kawowa
11.40 Problemy globalnej ekonomii i szanse dla Polski – dr David Hakobyan (Vontobel) - prelekcja w języku
angielskim (zapewniamy tłumaczenie PL/ENG)
12.05 Ryzyka prawne w firmie rodzinnej – Michał Mieszkiełło (Grupa YOURS)
12.45 Podatki w firmie rodzinnej – Michał Nowacki (Grupa YOURS)
13.25 Lunch i networking


Ustąpienie miejsca za sterami tworzonego przez lata biznesu to dla większości właścicieli firm rodzinnych proces niełatwy, tym bardziej, że obarczony wieloma ryzykami natury prawnej, finansowej i podatkowej. Ponad dwie trzecie przedsiębiorców, którzy w latach dziewięćdziesiątych rozpoczynali działalność gospodarczą, a dziś zbliżają się do dziś do wieku emerytalnego, stoi więc przed trudnym zadaniem bezpiecznego przekazania firmy i majątku spadkobiercom. Pokoleniowa zmiana za sterami polskiego biznesu wydaje się jednym z większych wyzwań gospodarki w nadchodzących latach, zwłaszcza że w większości w przypadków wymaga jednocześnie restrukturyzacji zarówno rodzinnych przedsiębiorstw, jak też portfela aktywów.


Aby mieć wpływ na to, co będzie się działo z majątkiem w przyszłości, należy odpowiednio wcześnie przygotować zarówno przyszłych spadkobierców, jak i aktywa, które mają im przypaść w udziale. Sukcesja bowiem jest procesem złożonym, wymagającym zarówno czasu i zaangażowania, jak również specjalistycznej wiedzy i opracowania bezpiecznej strategii. Wdrażane rozwiązania służą wszakże zapewnieniu bezpiecznej kontynuacji biznesu czy strategii inwestycyjnej na kolejne lata, a być może całe pokolenia.


Konferencje organizowane przez Grupę YOURS mają na celu przekazanie właścicielom firm rodzinnych i ich spadkobiercom informacji o prawnych, podatkowych i finansowych aspektach związanych z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu. Podczas konferencji eksperci z Grupy YOURS oraz banku Vontobel omówią kluczowe zagadnienia związane z przygotowaniem strategii dla planowanej sukcesji, a ponadto wskażą obszary, w których rodzinne firmy lub majątki mogą obecnie wymagać szczególnej uwagi.

Udział w konferencji „Zmiana warty w firmach rodzinnych” jest bezpłatny. Chętnych do udziału w wydarzeniu zapraszamy do rejestracji telefonicznej lub mailowej. Kontakt: Tomasz Gierwat, 601 349 886, tgierwat@citybell.pl - Liczba miejsc jest ograniczona.

2015-11-17

Planowane zmiany w podatkach dochodowych

W dniu 11 września 2015 r. Sejm uchwalił rządowy projekt ustawy mającej na celu wprowadzenie zmian w przepisach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) oraz podatku dochodowego od osób prawnych (CIT). Projekt aktualnie czeka na podpis Prezydenta.

Zmiany regulacji dotyczących opodatkowania dywidend (CIT)

Od 1 stycznia 2016 r. wprowadzona zostanie wspólna dla wszystkich państw członkowskich klauzula zapobiegająca nadużyciom w zakresie korzystania ze zwolnień od wypłacanych dywidend na podstawie dyrektywy 2011/96/UE (Dyrektywa Parent Subsidiary). Celem implementowanych przepisów jest wyeliminowanie fikcyjnych uzgodnień mających na celu skorzystanie ze zwolnienia od podatku od wypłacanych dywidend. Chodzi o uzgodnienia, które nie mają rzeczywistego charakteru i służą głównie uzyskaniu korzyści podatkowej, nieuzasadnionej z punktu widzenia istoty dyrektywy.

Aktualnie zwolnienie od CIT dotyczy dywidend wypłacanych przez spółki zależne ich spółkom dominującym. Obecnie ze zwolnienia mogą skorzystać podatnicy po spełnieniu łącznie następujących warunków:

  1. spółka uzyskująca dochody z dywidend posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale spółki wypłacającej dywidendę;
  2. spółka uzyskująca dochody z dywidend posiada udziały (akcje) w spółce wypłacającej dywidendy nieprzerwanie przez okres 2 lat przy czym okres ten może upłynąć już po dniu uzyskania tych dochodów.

Nowe regulacje wyłączą możliwość stosowania powyższego zwolnienia, jeżeli wypłata dywidendy następowałaby w związku z zawarciem umowy, transakcji lub dokonaniem innej czynności prawnej, a jej głównym bądź jednym z głównych celów byłoby uzyskanie zwolnienia dywidendowego. Zwolnienia dywidendowego nie będzie można stosować jeżeli powyższe czynności nie będą odzwierciedlać rzeczywistości gospodarczej. Nastąpi to wówczas gdy nie zostaną one dokonane z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, a ich skutkiem będzie w szczególności przeniesienie własności udziałów (akcji) spółki wypłacającej dywidendę lub osiągnięcie przez tę spółkę przychodu (dochodu), wypłacanego następnie w formie dywidendy.

Usunięcie regulacji dotyczących korekty kosztów uzyskania przychodów

Od 1 stycznie 2016 r. z ustawy o PIT i CIT zostaną usunięte regulacje dotyczące obowiązku korekty kosztów uzyskania przychodu w przypadku braku uregulowania należności. Do końca tego roku w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), lub z umowy albo innego podobnego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty co do zasady w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. Przepisy przejściowe przewidują, że podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2016 r. dokonają zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów, będą mieli możliwość zwiększenia kosztów uzyskania przychodów na starych zasadach (w przypadku uregulowania należności).

Zmiany przepisów w zakresie dokumentacji transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Nowe przepisy w zakresie cen transferowych definiują od nowa zakres podmiotowy i przedmiotowy obowiązku sporządzania dokumentacji podatkowej. Jak wynika z przepisów przejściowych nowe regulacje w tym zakresie wejdą w życie dopiero od 1 stycznia 2017 r.

Podatnicy będą zobowiązani przygotowywać dokumentacje cen transferowych na bieżąco. Wprowadzane przepisy zobowiążą podatników do składania co roku (w terminie do złożenia podatkowego zeznania rocznego) oświadczeń o posiadaniu pełnej dokumentacji transakcji do urzędu skarbowego.

Nowe regulacje nałożą na podatników obowiązek przygotowywania dokumentacji cen transferowych, w przypadku przekroczenia w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartości 2 mln euro przychodów lub kosztów (wszystkie kwoty w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości). Przedsiębiorcy których przychody lub koszty w sumie nie przekroczą 2 mln euro nie będą zatem zobowiązani do przygotowywania takiej dokumentacji.

Dokumentację cen transferowych, tak jak do tej pory, będą zobowiązane przygotowywać podmioty, które dokonywały transakcji z podmiotami z tzw. „rajów podatkowych”, a transakcje przekroczą łącznie w danym roku kwotę 20 tys. euro.

Zmianie ulegną również przepisy dotyczące wysokości posiadanego udziału, od której podatnik będzie traktowany jako podmiot powiązany. Aktualnie poziom bezpośredniego lub pośredniego powiązania ustalony jest na poziomie 5% posiadanego udziału w kapitale podmiotu. Nowelizacja przepisów zwiększy ten próg do poziomu 25 %.

Ustawa wprowadza ponadto definicję transakcji, dla których podatnik powinien sporządzić dokumentację cen transferowych. Podatnicy według nowych przepisów będą zobowiązani przygotować dokumentację transakcji, których wartość przekroczy co najmniej 50 tys. euro.

W przypadku podatników, których przychody w roku poprzedzającym rok podatkowy przekroczą:

  • 2 mln euro nie więcej jednak niż 20 mln euro – obowiązkowi dokumentacyjnemu podlegać będą transakcje, których wartość przekracza w roku podatkowym kwotę 50 tys euro powiększoną o 5 tys euro za każde kolejne 1 mln euro przychodu powyżej 2 mln euro;

Przykładowo, dla podatnika osiągającego przychody w wysokości:

  • 2,5 mln euro dokumentacji podlegać będą transakcje przekraczające kwotę 50 tys euro.
  • 7,1 mln euro dokumentacji podlegać będą transakcje przekraczające kwotę 75 tys euro.
  • 10,9 mln euro dokumentacji podlegać będą transakcje przekraczające kwotę 90 tys. euro
  • 20 mln euro nie więcej jednak niż 100 mln euro – obowiązkowi podlegać będą transakcje, których wartość przekracza w roku podatkowym kwotę 140 tys. euro powiększoną o 45 tys. euro za każde kolejne 10 mln euro przychodu powyżej 20 mln euro;

Przykładowo, dla podatnika osiągającego przychody w wysokości 52 mln euro dokumentacji podlegać będą transakcje przekraczające kwotę 275 tys. euro.

  • powyżej 100 mln euro – obowiązkowi dokumentacyjnemu podlegać będą transakcję, których wartość w roku podatkowym przekracza kwotę 500 tys euro.

Zmieniony zostanie również minimalny zakres informacji, które powinny zostać zawarte w dokumentacji. Dokumentacja podatkowa od 1 stycznia 2017 r. powinna zawierać:

  1. wskazanie rodzaju i przedmiotu tych transakcji,
  2. dane finansowe, w tym przepływy pieniężne dotyczące tych transakcji lub innych zdarzeń,
  3. identyfikację podmiotów powiązanych dokonujących tych transakcji lub innych zdarzeń,
  4. opis przebiegu tych transakcji lub innych zdarzeń, w tym funkcji wykonywanych przez podatnika,
  5. wskazanie metody i sposobu kalkulacji dochodu (straty) podatnika wraz z uzasadnieniem ich wyboru, w tym algorytmu kalkulacji rozliczeń dotyczących tych transakcji.

Podatnicy, których przychody lub koszty przekroczą w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartość 10 mln euro albo posiadający udziały w spółce niebędącej osobą prawną, której przychody lub koszty w poprzednim roku obrotowym przekroczyły równowartość 10 mln euro, będą zobowiązani do szczegółowego opisu oraz analizy danych podmiotów niezależnych lub danych ustalonych z podmiotem niezależnym, uznanych za porównywalne do warunków ustalonych w transakcjach (analizy porównawcze, tzw. benchmark).

Nowe przepisy wprowadzą również obowiązek przygotowania przez podatników (w przypadku przekroczenia kwoty 20 mln euro przychodów lub kosztów w poprzednim roku obrotowym), dokumentacji podatkowej, która powinna zawierać informacje o grupie podmiotów powiązanych, w skład której wchodzi podatnik. Informacje te będą dotyczyć m.in. struktury organizacyjnej grupy podmiotów powiązanych, polityki cen transakcyjnych stosowanych przez grupę, opisu przedmiotu oraz zakresu działalności grupy podmiotów powiązanych, czy też opis sytuacji finansowej

Paweł Turek, doradca podatkowy Yours Panasiuk i Michał Nowacki radca prawny, doradca podatkowy, szef działu podatkowego Yours Panasiuk

 

2015-11-17

Nowe sankcje za niezłożenie sprawozdania finansowego

Zgodnie z obowiązująca ustawą o rachunkowości, roczne sprawozdanie finansowe jednostki, która ma obowiązek jego sporządzenia, podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego.

Oznacza to, że dla podmiotów, których rok kalendarzowy pokrywa się z rokiem obrotowym termin do zatwierdzenia sprawozdania upływa najpóźniej w dniu 30 czerwca.

Termin zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego przewidziany ustawą o rachunkowości jest tożsamy z terminem uregulowanym postanowieniami kodeksu spółek handlowych (k.s.h.) w odniesieniu do spółek kapitałowych. Zgodnie z art. 231§1 k.s.h. oraz art. 395§1 k.s.h. zarówno spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i spółki akcyjne maja obowiązek odbyć odpowiednio zwyczajne zgromadzenie wspólników lub zwyczajne walne zgromadzenie, w terminie 6 miesięcy po upływie każdego roku obrotowego. Porządek obrad zwyczajnego zgromadzenia wspólników lub odpowiednio zwyczajnego walnego zgromadzenia powinien obejmować m.in. rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy.

Kolejnym obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców jest złożenie zatwierdzonego sprawozdania finansowego wraz z innymi wskazanymi dokumentami zarówno do urzędu skarbowego (US), jak i do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). W odniesieniu do podatników podatku dochodowego od osób prawnych, termin złożenia sprawozdania finansowego wraz z opinią i raportem biegłego rewidenta (jeśli sprawozdanie finansowe podlegało obowiązkowi badania) oraz z odpisem uchwały zatwierdzającej sprawozdanie finansowe (w przypadku spółek) do US wynosi 10 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania. Termin do złożenia wyżej wymienionych dokumentów do KRS wynosi, zgodnie z ustawą o rachunkowości, 15 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego przez właściwy organ.

Przedsiębiorcy, którzy nie dotrzymali powyższych terminów, są narażeni na wszczęcie wobec nich postępowania przymuszającego na podstawie przepisów ustawy o KRS, które może zakończyć się nałożeniem grzywny. Ponadto, zastosowanie może również znaleźć sankcja wskazana w art. 79 ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym ten, kto m.in. wbrew przepisom ustawy nie składa sprawozdania finansowego lub sprawozdania z działalności we właściwym rejestrze sądowym - „…podlega grzywnie lub karze ograniczenia wolności.”

Do niedawna nie było wyraźnie określonej sankcji w Kodeksie karnym skarbowym (k.k.s.), przy czym niektóre US traktowały sprawozdanie finansowe jak deklarację podatkową, nakładając karę grzywny na podstawie art. 54 k.k.s.

W dniu 1 stycznia 2015 roku weszła w życie nowelizacja k.k.s. oraz nowelizacja ustawy o KRS. Obecnie na mocy art. 80b k.k.s. niezłożenie w terminie sprawozdania finansowego, opinii lub raportu, stanowi wykroczenie skarbowe zagrożone karą grzywny w wysokości od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. w bieżącym roku od 175 zł do 35.000 zł.

Na podstawie nowelizacji ustawy o KRS, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2015 roku, sąd rejestrowy wszczyna z urzędu postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do KRS bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, w przypadku gdy m.in. mimo wezwania sądu rejestrowego nie złożono rocznych sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe.

Nowelizacja ustawy o KRS ma przede wszystkim na celu wykreślenie z KRS spółek, które nie wypełniają swoich obowiązków sprawozdawczych, ale również nie prowadzą jakiejkolwiek działalności. Przedsiębiorcy, którzy taką działalność prowadzą, ale nie składają w terminie sprawozdań finansowych, muszą jednak w dalszym ciągu pamiętać o możliwości nałożenia kary grzywny (kara ta może być ponawiana) przez sąd rejestrowy na podstawie ustawy o KRS.
Spektrum możliwych konsekwencji naruszenia obowiązków związanych ze sporządzeniem rocznego sprawozdania finansowego i złożeniem go w KRS oraz US jest zatem szerokie. Wszczęcie postepowania karnego, karno-skarbowego lub przymuszającego może pociągnąć za sobą co najmniej dodatkowe koszty, nie wspominając o dalej idących sankcjach. Przedsiębiorcy powinni zatem podjąć wszelkie niezbędne czynności w zakresie wypełnienia obowiązków sprawozdawczych, aby nie narazić się na kary przewidziane w ustawie o rachunkowości oraz k.k.s., jak również uniknąć negatywnych konsekwencji wynikających z ustawy o KRS.

Autorzy:

  • Antoni Goraj, radca prawny Yours Panasiuk 
  • Sylwia Rybicka, dyrektor ds. rozwoju Grupy Yours
2015-11-17

Cypryjskie fundusze inwestycyjne mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego w Polsce

W dniu 24 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny („NSA”) wydał wyrok (sygn. II FSK 1455/13), który w sposób istotny może wpłynąć na działalność zagranicznych funduszy inwestycyjnych na terenie Polski.

NSA rozstrzygnął spór trwający od 2012 r. w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) przez cypryjski fundusz inwestycyjny.

W prezentowanym wyroku zarówno organ podatkowy, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny twierdziły zgodnie, że brak jest przesłanek, aby uznać, że spółka kapitałowa z siedzibą na Cyprze, posiadająca status prywatnego funduszu inwestycyjnego (zarządzana przez dyrektorów lub menadżera) jest równoważna polskiemu funduszowi inwestycyjnemu (zarządzanemu przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych), a tym samym, że spełnia przesłanki do zwolnienia od CIT określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) ustawy o CIT, jednym z warunków zwolnienia funduszu zagranicznego jest, by był on zarządzany przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę.

NSA w ustnym uzasadnieniu wskazał, że zagraniczny fundusz inwestycyjny z siedzibą na Cyprze spełnia przesłanki zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) ustawy o CIT pod warunkiem, że fundusz ten jest zarządzany przez menadżera będącego osobą prawną. Sąd stwierdził, że zagraniczny fundusz nie musi funkcjonować i być zorganizowany w identyczny sposób jak polskie fundusze inwestycyjne. Wystarczające jest, by był on zorganizowany w sposób podobny do polskich funduszy.

Chociaż wyrok wydany został na gruncie tzw. prywatnych funduszy inwestycyjnych, to argumenty powołane w uzasadnieniu do wydanego wyroku powinny znaleźć zastosowanie również do cypryjskich alternatywnych funduszy inwestycyjnych, które działają od lipca 2014 r. Co więcej, argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu do wyroku może być rozciągnięta na inne zagraniczne fundusze inwestycyjne, które inwestują lub chcą inwestować na terytorium Polski, korzystając jednocześnie ze zwolnienia podmiotowego do CIT.

Autorzy:

  • Paweł Turek, doradca podatkowy, Yours Pansiuk 
  • Michał Nowacki radca prawny, doradca podatkowy, szef działu podatkowego, Yours Panasiuk
2015-11-17

Zmiany podatkowe na Cyprze zachętą dla potencjalnych inwestorów

W dniu 16 lipca 2015 r. weszły w życie zmiany w cypryjskim prawie podatkowym. Mają one na celu zwiększenie atrakcyjności Cypru dla potencjalnych inwestorów.

Poniżej prezentujemy najważniejsze z wprowadzanych zmian:

1. Notional Interest Deduction

Do ustawodawstwa cypryjskiego został wprowadzony specjalny instrument o nazwie Notional Interest Deduction („NID”), który w uproszczeniu polega na obniżeniu podstawy opodatkowania CIT o tzw. „odsetki wirtualne”.

W przypadku wniesienia środków pieniężnych do spółki cypryjskiej na jej kapitał zakładowy lub zapasowy oraz prowadzenie działalności finansowej, cypryjskie spółki kapitałowe udzielające pożyczek (jak również zakłady przedsiębiorców zagranicznych powstałe na Cyprze) będą mogły korzystać z mechanizmu umożliwiającego potrącanie od podstawy opodatkowania tzw. wirtualnych odsetek obliczanych jako iloczyn wniesionego do spółki nowego kapitału („new equity”), który jest inwestowany oraz referencyjnej stopy procentowej („reference interest rate”).

  • Przez “referencyjną stopę procentową” należy rozumieć oprocentowanie 10 letnich obligacji skarbowych kraju, w którym nowy kapitał jest inwestowany, powiększone o 3%. Nie może ono być jednak mniejsze niż oprocentowanie 10-letnich obligacji wydanych przez cypryjski skarb państwa powiększone o 3%. Oprocentowanie obligacji określa się na dzień 31 grudnia każdego roku poprzedzającego rok skorzystania z wirtualnych odsetek.
  • Z kolei przez „nowy kapitał” należy rozumieć kapitał wniesiony do spółki od 1 stycznia 2015 r. w formie kapitału zakładowego lub kapitału zapasowego (pod warunkiem jego pełnego opłacenia).
  • Należy zaznaczyć, że odliczenie wirtualnych odsetek jest obwarowane ograniczeniami m.in. odliczenie nie może przekroczyć limitu 80% dochodu do opodatkowania. W przypadku, gdy spółka będzie generować straty, regulacje te nie będą miały zastosowania. Oznacza to zatem, że wirtualne odsetki nie będą mogły wykreować lub zwiększyć straty podatkowej.
2. Zachęty podatkowe skierowane do inwestorów rynku nieruchomościowego na Cyprze

W celu ożywienia cypryjskiego sektora nieruchomościowego wprowadzono ulgi podatkowe w zakresie transakcji, których przedmiotem są nieruchomości.

Co do zasady zbycie nieruchomości nabytych w okresie od 17 lipca 2015 do 31 grudnia 2016 r. będzie zwolnione na Cyprze z podatku od zysków kapitałowych, w stosunku do:

  • nieruchomości zabudowanych,
  • które są nabywane od niepowiązanego podmiotu (osoby trzeciej),
  • nie są nabywane w związku z zamianą nieruchomości lub jej darowizną.

Niezależnie od powyższego, o połowę obniżono również opłaty związane z zakupem nieruchomości do 31 grudnia 2016 r.

3. Zniesienie podatku SDC dla rezydentów nieposiadających miejsca zamieszkania na Cyprze

Aktualnie obowiązujące regulacje cypryjskie w zakresie daniny zwanej SDC (The Special Contribution for the Defense of the Republic Law) nakładają podatek od niektórych kategorii dochodów (m.in. odsetki, najem, dywidendy) otrzymane przez osoby, które są uznawane za rezydentów podatkowych Cypru, z kilkoma wyjątkami.

W związku z nowelizacją przepisów podatkowych, osoby, które spełniają warunki do uznania ich za rezydentów podatkowych na Cyprze, ale jednocześnie są uważane za niemające miejsca zamieszkania na Cyprze (non-domiciled), będą zwolnione od SDC.

Autorzy:

  • Paweł Turek, doradca podatkowy, Yours Panasiuk
  • Michał Nowacki radca prawny, doradca podatkowy, szef działu podatkowego, Yours Panasiuk
2015-11-17

Zwrot PCC od czynności restrukturyzacyjnych z udziałem spółek komandytowo-akcyjnych

Niedawne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz wcześniejsze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzają, że podmioty, które uiściły podatek od czynności cywilnoprawnych w związku z restrukturyzacją spółek komandytowo-akcyjnych mogą domagać się zwrotu tego podatku.

 

W wyroku z 22 kwietnia 2015 r. (publikacja 22 czerwca 2015 r.) w sprawie C-357/13, TSUE ostatecznie potwierdził, iż w świetle przepisów dyrektywy dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału SKA powinna być traktowana jako spółka kapitałowa. Wyrok TSUE potwierdza zarysowaną wcześniej przez NSA linię orzeczniczą (np. wyroki w sprawach  II FSK 1667/12, II FSK 1470/12, II FSK 1475/12) nakazującą traktować SKA jako spółki kapitałowe dla celów opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Wyrok TSUE otwiera drogę do ubiegania się o zwrotu całości nienależnie zapłaconego PCC podmiotom które w 2009 r. lub później dokonały następujących czynności restrukturyzacyjnych z udziałem SKA :

  • przekształcenia spółek;
  • ich połączenia;
  • wniesienia do SKA w zamian za jej akcje przedsiębiorstwa spółki kapitałowej lub jej zorganizowanej części lub udziałów bądź akcji spółki kapitałowej w przypadku gdy SKA, do której są one wnoszone, nabędzie większość głosów w spółce wnoszonej albo ma już taką większość głosów.

Co ważne podatnikom ubiegającym się zwrot nienależnie zapłaconego PCC przysługuje ponadto oprocentowanie za okres:

  • od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia publikacji sentencji Wyroku TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
  • od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia publikacji sentencji orzeczenia
    w przypadku złożenia wniosku o zwrot nadpłaty po upływie 30 dni od publikacji sentencji Wyroku TSUE.

Wyroku TSUE został opublikowany 22 czerwca 2015 r., więc w razie złożenia stosownego wniosku do 20 lipca 2015 r. podmioty ubiegające się o zwrot PCC otrzymają odsetki za dłuższy okres.

***

 

Pozostajemy do Państwa dyspozycji, gdyby byli Państwo zainteresowani bardziej szczegółowym przedyskutowaniem przedstawionego rozstrzygnięcia TSUE.

 

Mamy nadzieję, że powyższa informacja będzie dla Państwa pomocna. Informacja ta nie stanowią opinii prawnej ani porady. W celu uzyskania pełnych informacji lub porady prawnej prosimy o kontakt.

 

2015-07-10

Kiedy prokurent może działać łącznie z członkiem zarządu? Jest orzeczenie Sądu Najwyższego w tej sprawie!

Pragniemy zwrócić Państwa uwagę na niedawne orzeczenie Sądu Najwyższego, rozstrzygające niezwykle istotną kwestię dla praktyki codziennego funkcjonowania spółek.

Kwestia ta dotyczy reprezentacji spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółek akcyjnych przez prokurentów.  Orzeczenie dotyczy także spółek komandytowych i komandytowo-akcyjnych (w sytuacji gdy komplementariuszem takiej spółki jest np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością).

 

Prokura może zostać udzielona w formie prokury samoistnej (jeden prokurent) lub łącznej (dwóch lub więcej prokurentów). Prokura udzielona tylko jednej osobie obejmuje umocowanie do wszelkich czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Zatem prokurent samoistny ma prawo do samodzielnego reprezentowania spółki.

 

Dotychczas możliwe było ustanowienie prokury przewidującej ustanowienie prokurenta, zastrzegając jednocześnie że taki prokurent może działać jedynie łącznie z członkiem zarządu. Jednakże praktyka sądów (KRS) w tym zakresie była niejednolita. Niektóre sądy dopuszczały taką możliwość, podczas gdy inne sądy odmawiały wpisu do KRS prokury jednoosobowej ograniczonej tylko do współdziałania z członkiem zarządu.

 

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dn. 30 stycznia 2015 roku (III CZP 34/14) Niedopuszczalny jest wpis do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym jednego prokurenta z zastrzeżeniem, że może on działać tylko łącznie z członkiem zarządu.”

 

Kodeks spółek handlowych przewiduje co prawda możliwość reprezentacji spółki przez członka zarządu razem z prokurentem. Zdaniem Sądu Najwyższego taka możliwość odnosi się jednak tylko do prokurentów łącznych i wymaga wprowadzenia odpowiednich postanowień do umowy spółki (statutu). Ustawa nie dopuszcza modyfikacji zasad reprezentacji spółki poprzez oświadczenie członków zarządu.

 

Zwracamy uwagę na fakt, że przyjęta przez SN wykładnia przepisów obowiązuje od dnia wydania uchwały. Oznacza to, że od 30 stycznia 2015 r. wpisy dotyczące prokury niezgodne z opisaną uchwałą nie powinny być dokonywane przez sądy. Nadto, zdaniem SN, wpisy prokury jednoosobowej określonej jako prokura łączna z członkiem zarządu, powinny podlegać wykreśleniu z KRS.

 

Pragniemy podkreślić, że czynności prawne dokonane przez prokurentów ustanowionych niezgodnie z omawianą uchwałą, pozostają zdaniem Sądu Najwyższego w mocy, albowiem dotychczas istniała długoletnia niejednolita wykładnia stosowana przez sądy w odniesieniu do omawianych przepisów o prokurze i reprezentacji spółki.

 

Pozostajemy do Państwa dyspozycji, gdyby byli Państwo zainteresowani bardziej szczegółowym przedyskutowaniem przedstawionego orzeczenia, odsyłamy tez do naszej zakładki PUBLIKACJE.

2015-07-10

Ulga podatkowa na nabycie nowych technologii – dlaczego warto i dlaczego należy się spieszyć

Ulga technologiczna, polega na możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowych technologii.

Zastosowanie ulgi może oznaczać rzeczywistą oszczędność dla przedsiębiorcy w wysokości około 9,5 % poniesionych wydatków na nabycie technologii. Oprócz niewątpliwej korzyści wynikającej z pomniejszenia podstawy opodatkowania o połowę poniesionych wydatków na nabycie technologii, podatnik zachowuje również prawo do jej amortyzacji oraz zaliczania takich odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów od pełnej wartości nabytej technologii.

 

Nowa technologia jest wiedzą w postaci wartości niematerialnych i prawnych. Mogą to być m.in. licencje, prawa do programów komputerowych, prawa z patentu lub wzoru użytkowego, know-how, a także wyniki badań i prac rozwojowych. Technologia powinna umożliwiać wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i nie powinna być stosowana na świecie przez okres dłuższy niż pięć lat.

 

Głównym problemem z którym spotykają się przedsiębiorcy przy korzystaniu z ulgi dotyczy  prawidłowej identyfikacji technologii z punktu widzenia jej ustawowej definicji oraz ze względu na potrzebę uzyskanie potwierdzenia jej „nowości” przez niezależną jednostkę naukową.

 

Rok 2015 może okazać się  ostatnim, w którym przedsiębiorcy inwestujący w nowe technologie będą mogli skorzystać z ulgi podatkowej związanej z takimi inwestycjami w związku z planami jej likwidacji. Ci przedsiębiorcy, którzy zdecydują się na skorzystanie z ulgi, będą mogli „cofnąć” się do wydatków ponoszonych od 2012 r. 

2015-05-19

Poznań, 12.05.2015 godz. 9.30 –
Konferencja pt. „ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”

Zapraszamy właścicieli firm rodzinnych i ich spadkobierców na wyjątkowe wydarzenie w woj. wielkopolskim. Konferencja dedykowana jest prawnym, podatkowym i finansowym aspektom związanym z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Dr Anna Maria Panasiuk i Grupa YOURS zapraszają na konferencję poświęconą sukcesji międzypokoleniowej pt.

 

„ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”.

 

Konferencja organizowana przez Grupę YOURS 12.05.2015 roku w Poznaniu jest jednym z trzech organizowanych w tym roku wyjątkowych wydarzeń merytorycznych i biznesowych, których celem jest przekazanie właścicielom firm rodzinnych i ich spadkobiercom informacji o prawnych, podatkowych i finansowych aspektach związanych z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Podczas prelekcji eksperci z Grupy YOURS, Lewandowska & Partnerzy, Instytutu Biznesu Rodzinnego oraz Berenberg Bank omówią kluczowe zagadnienia związane z przygotowaniem strategii dla planowanej sukcesji, a ponadto wskażą obszary, w których rodzinne firmy lub majątki mogą obecnie wymagać szczególnej uwagi.

 

Konferencja  odbędzie się 12 maja 2015 roku w hotelu MODERNO w Poznaniu,
ul. Kolejowa 29

 

 

PROGRAM

09.30 Poczęstunek i rejestracja
10.00 Otwarcie konferencji i przywitanie gości - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.05 Sukcesja majątkowa w rodzinie - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.50 Sukcesja firmy rodzinnej - dr Adrianna Lewandowska (Lewandowska & Partnerzy)

11.35 Przerwa kawowa

12.05 Global Macro Outlook: Kontrola ryzyka działa!  - Christian Schulz (Berenberg Bank) - prelekcja w języku angielskim
12.50 Ryzyka prawne w firmie rodzinnej Michał Mieszkiełło (Grupa YOURS)
13.35 Podatki w firmie rodzinnej - Michał Nowacki (Grupa YOURS)

13.50 Lunch i networking

 



Międzypokoleniowy transfer firmy w gospodarkach rozwiniętych ma długą tradycję, a świadomość konieczności jego prawidłowego przeprowadzenia wpisany jest w biznesowy kanon większości przedsiębiorców. W Polsce, na skutek  różnych naleciałości, zarówno historycznych, jak i gospodarczych, nadal panuje przekonanie, że przekazanie firmy to zadanie łatwe i szybkie, nie wymagające szczególnego przygotowania. Tymczasem w naszych realiach sukcesja wymaga zazwyczaj restrukturyzacji zarówno rodzinnych przedsiębiorstw, jak też portfela aktywów
– twierdzi dr Anna Maria Panasiuk, adwokat i założycielka grupy YOURS (kancelaria prawna YOURS Panasiuk i firma YOURS Family Office), która jest organizatorem zaplanowanych na maj br. cyklu konferencji pt. „Zmiana warty w firmach rodzinnych”.

Udział w konferencji „Zmiana warty w firmach rodzinnych” jest bezpłatny. Chętnych do udziału w wydarzeniu zapraszamy do rejestracji telefonicznej lub mailowej.

Kontakt: Tomasz Gierwat, 601349 886, tgierwat@citybell.pl

Pobierz Program

Liczba miejsc jest ograniczona.

2015-05-08

Wrocław, 19.05.2015 godz. 9.30 – Konferencja pt. „ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”

Zapraszamy właścicieli firm rodzinnych i ich spadkobierców na wyjątkowe wydarzenie w woj. dolnośląskim. Konferencja dedykowana jest prawnym, podatkowym i finansowym aspektom związanym z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Dr Anna Maria Panasiuk i Grupa YOURS zapraszają na konferencję poświęconą sukcesji międzypokoleniowej pt.

 

„ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”.

 

Konferencja organizowana przez Grupę YOURS 19.05. 2015 roku we Wrocławiu jest jednym z trzech organizowanych w tym roku wyjątkowych wydarzeń merytorycznych i biznesowych, których celem jest przekazanie właścicielom firm rodzinnych i ich spadkobiercom informacji o prawnych, podatkowych i finansowych aspektach związanych z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Podczas prelekcji eksperci z Grupy YOURS, Lewandowska & Partnerzy, Instytutu Biznesu Rodzinnego oraz Berenberg Bank omówią kluczowe zagadnienia związane z przygotowaniem strategii dla planowanej sukcesji, a ponadto wskażą obszary, w których rodzinne firmy lub majątki mogą obecnie wymagać szczególnej uwagi.

 

Konferencja  odbędzie się 19 maja 2015 roku w hotelu MONOPOL we Wrocławiu,
ul. H. Modrzejewskiej 2

 

 

PROGRAM

09.30 Poczęstunek i rejestracja
10.00 Otwarcie konferencji i przywitanie gości - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.05 Sukcesja majątkowa w rodzinie - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.50 Sukcesja firmy rodzinnej - dr Adrianna Lewandowska (Lewandowska & Partnerzy)

11.35 Przerwa kawowa

12.05 Global Macro Outlook: Kontrola ryzyka działa!  - Christian Schulz (Berenberg Bank) - prelekcja w języku angielskim
12.50 Ryzyka prawne w firmie rodzinnej Michał Mieszkiełło (Grupa YOURS)
13.35 Podatki w firmie rodzinnej - Michał Nowacki (Grupa YOURS)

13.50 Lunch i networking

 



Międzypokoleniowy transfer firmy w gospodarkach rozwiniętych ma długą tradycję, a świadomość konieczności jego prawidłowego przeprowadzenia wpisany jest  biznesowy kanon większości przedsiębiorców. W Polsce, na skutek  różnych naleciałości, zarówno historycznych, jak i gospodarczych, nadal panuje przekonanie, że przekazanie firmy to zadanie łatwe i szybkie, nie wymagające szczególnego przygotowania. Tymczasem w naszych realiach sukcesja wymaga zazwyczaj restrukturyzacji zarówno rodzinnych przedsiębiorstw, jak też portfela aktywów
– twierdzi dr Anna Maria Panasiuk, adwokat i założycielka grupy YOURS (kancelaria prawna YOURS Panasiuk i firma YOURS Family Office), która jest organizatorem zaplanowanych na maj br. cyklu konferencji pt. „Zmiana warty w firmach rodzinnych”.

Udział w konferencji „Zmiana warty w firmach rodzinnych” jest bezpłatny. Chętnych do udziału w wydarzeniu zapraszamy do rejestracji telefonicznej lub mailowej.

Kontakt: Tomasz Gierwat, 601349 886, tgierwat@citybell.pl

Pobierz Program

Liczba miejsc jest ograniczona.

2015-05-08

Katowice, 13.05.2015 godz. 9.30 – Konferencja pt „ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”

Zapraszamy właścicieli firm rodzinnych i ich spadkobierców na wyjątkowe wydarzenie w woj. śląskim. Konferencja dedykowana jest prawnym, podatkowym i finansowym aspektom związanym z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Dr Anna Maria Panasiuk i Grupa YOURS zapraszają na konferencję poświęconą sukcesji międzypokoleniowej pt.

 

„ZMIANA WARTY W FIRMACH RODZINNYCH”.

 

Konferencja organizowana przez Grupę YOURS 13.05. 2015 roku w Katowicach jest jednym z trzech organizowanych w tym roku wyjątkowych wydarzeń merytorycznych i biznesowych, których celem jest przekazanie właścicielom firm rodzinnych i ich spadkobiercom informacji o prawnych, podatkowych i finansowych aspektach związanych z sukcesją majątku oraz zabezpieczeniem kontynuacji rodzinnego biznesu.

Podczas prelekcji eksperci z Grupy YOURS, Lewandowska & Partnerzy, Instytutu Biznesu Rodzinnego oraz Berenberg Bank omówią kluczowe zagadnienia związane z przygotowaniem strategii dla planowanej sukcesji, a ponadto wskażą obszary, w których rodzinne firmy lub majątki mogą obecnie wymagać szczególnej uwagi.

 

Konferencja  odbędzie się 12 maja 2015 roku w hotelu w hotelu NOVOTEL w Katowicach,
Al. Roździeńskiego 16

 

 

PROGRAM

09.30 Poczęstunek i rejestracja
10.00 Otwarcie konferencji i przywitanie gości - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.05 Sukcesja majątkowa w rodzinie - dr Anna Maria Panasiuk (Grupa YOURS)
10.50 Sukcesja firmy rodzinnej - dr Adrianna Lewandowska (Lewandowska & Partnerzy)

11.35 Przerwa kawowa

12.05 Global Macro Outlook: Kontrola ryzyka działa!  - Christian Schulz (Berenberg Bank) - prelekcja w języku angielskim
12.50 Ryzyka prawne w firmie rodzinnej Michał Mieszkiełło (Grupa YOURS)
13.35 Podatki w firmie rodzinnej - Michał Nowacki (Grupa YOURS)

13.50 Lunch i networking

 



Międzypokoleniowy transfer firmy w gospodarkach rozwiniętych ma długą tradycję, a świadomość konieczności jego prawidłowego przeprowadzenia wpisany jest  biznesowy kanon większości przedsiębiorców. W Polsce, na skutek  różnych naleciałości, zarówno historycznych, jak i gospodarczych, nadal panuje przekonanie, że przekazanie firmy to zadanie łatwe i szybkie, nie wymagające szczególnego przygotowania. Tymczasem w naszych realiach sukcesja wymaga zazwyczaj restrukturyzacji zarówno rodzinnych przedsiębiorstw, jak też portfela aktywów
– twierdzi dr Anna Maria Panasiuk, adwokat i założycielka grupy YOURS (kancelaria prawna YOURS Panasiuk i firma YOURS Family Office), która jest organizatorem zaplanowanych na maj br. cyklu konferencji pt. „Zmiana warty w firmach rodzinnych”.

Udział w konferencji „Zmiana warty w firmach rodzinnych” jest bezpłatny. Chętnych do udziału w wydarzeniu zapraszamy do rejestracji telefonicznej lub mailowej.

Kontakt: Tomasz Gierwat, 601349 886, tgierwat@citybell.pl

Pobierz Program

Liczba miejsc jest ograniczona.